di-jan

Nieuw!

2009-01-11T16:57:00.003+01:00

Jawel, je ziet het goed: daar ben ik weer een keer. Want ergens in de afgelopen dagen besefte ik me dat 'die goeie ouwe tijd' waarin ik hier nog regelmatig leuke stukjes schreef eigenlijk best wel leuk was. En ik kan het wel. En dat ga ik nu laten zien. Proberen te laten zien tenminste. De wil is er in ieder geval. Want hoewel ik eigenlijk een enorme hekel heb aan goede voornemens (die geforceerd bedacht worden voor het begin van een nieuw jaar dan, goede voornemens die spontaan opkomen en waaraan je je meteen probeert te houden zijn wel oké) en ideeën als 'nieuw jaar, nieuw begin', merk ik dat ik er dit jaar stiekem ook wel een beetje aan meedoe. Ik heb dan wel geen goede voornemens gemaakt, wel heb ik ergens het idee dat 2009 wel eens 'mijn jaar' zou kunnen worden. Een jaar vol nieuwe dingen bedoel ik dan.
Eén van die nieuwe dingen is verhuizen. Naar een errug gave, hele grote kamer met eigen keuken en een apart entresol (je kan het ook gewoon een slaapzoldertje noemen, maar zeg nou zelf: entresol klinkt minstens vijf keer zo chique), en dat ook nog eens in één van de beste wijken van Utrecht, net naast het centrum. Erg blij ben ik ermee. Na meer dan vier jaar op mijn studentenkamertje is het wel tijd voor iets nieuws. En hoewel ik een enorme hekel heb aan al het gedoe rondom zo'n verhuizing heb ik er zin in. Lekker verven, lekker klussen, nieuwe spullen kopen en er écht mijn eigen paleisje van maken. Daarnaast is hét voordeel van verhuizen dat je echt al je spullen weer eens uitzoekt en kritisch bekijkt. Gisteren moest de hele inhoud van mijn kamer er aan geloven, en het resultaat was: vijf vuilniszakken vol troep weggegooid. Vijf vuilniszakken! Het was even wat werk, maar het heerlijke opgeruimde gevoel is een mooie beloning. Verhuizen maar en dan een opgeruimd, fris en nieuw begin! Met hopelijk binnenkort ook nog eens die leuke en gave baan waar ik nu toch al best lang naar op zoek ben! 'Nieuw jaar, nieuwe kansen' zullen we maar zeggen. En dat zeg ik, die eigenlijk een enorme hekel heeft aan dit soort uitspraken. Maar soms zit er stiekem eigenlijk best een kern van waarheid in. Dus: 2009 wordt gewoon mijn jaar. Punt.

It's all in the name

2008-09-03T18:54:00.003+02:00

Op mijn werk hoor ik een hele hoop namen voorbijkomen. Mensen die allemaal ook ergens in de verte met het project te maken hebben ofzo. Niet zo raar natuurlijk, maar kijk eens naar de volgende namen:
- Jan-Jaap van der Wal
- Jan Smit
- Sven Kramer

Echt waar. Ze werken er allemaal. In het begin hoorde ik alleen een keer of tien Jan-Jaap van der Wal voorbijkomen. Oké, één zo'n naam kan nog. Maar daarna kwamen ook ineens Jan Smit en Sven Kramer geregeld voorbij. Das wel heel apart. Maar wel geweldig. Alsof ze hun personeel selecteren op naam. Nu nog wachten tot ze een Xander de Buisonjé aannemen.

Stilstand is achteruitgang, ofzoiets

2008-08-29T18:25:00.004+02:00

Een van de dingen waar ik me het meest aan erger als ik door de stad loop, zijn van die mensen die ineens recht voor je neus stil gaan staan. Nietsvermoedend loop je gewoon door, gaat de persoon die voor je loopt uit het niets stilstaan en op zijn/haar gemakje om zich heen kijken. Waarom in hemelsnaam? Zie je de omgeving niet als je loopt? Vind je het soms fijn als de persoon achter je tegen je op botst? Kun je alleen stilstaand beslissen of je een winkel binnen zult lopen? Vooruitdenken heet dat, of doelgericht lopen. Ja ik mag dan een vrouw zijn, maar als ik door de stad loop of aan het winkelen ben dan heb ik ofwel een doel voor ogen, óf ik denk dusdanig vooruit dat ik nooit stil hoef te gaan staan maar gewoon meteen de winkel binnenloop waarvan ik eerder al heel snel besloten had om er naar binnen te lopen.
Maar zelfs vervoermiddel-vergelijkend gezien is het ook erg onlogisch. Van alle andere vervoermiddelen verwachten mensen altijd beweging, waarom mag die benenwagen dan wel ineens stil gaan staan? Als de trein midden in een weiland stil gaat staan is het huis te klein, komen we met de auto in de file terecht zijn we meteen chagrijnig, en als een boot het onderweg begeeft worden we ook massaal onrustig (echt waar, ik heb het ooit meegemaakt dat een boot midden op een grote plas ineens ging roken en niet meer vooruit te branden was...de hel brak los hoor). Waarom zouden we het dan wel tolereren als die benenwagen er ineens mee kapt??? Ik begrijp het niet hoor, en ik tolereer het dan ook niet. Lopen zul je, en vooral als ik achter je loop. Stilstaan en rondkijken doe je maar in rustige natuurgebieden ofzo, in ieder geval ergens waar je mij er niet mee lastig valt.

Vrijgezellenmandjes

2008-07-11T17:21:00.003+02:00

Een tijd geleden had ik het met een paar mensen, ik weet echt niet meer wie en dat kan ik niet hebben dus als jij het was meldt het me even, over een nieuw soort vorm van daten. In de supermarkt. We hadden toen een heel mooi concept bedacht, waarbij er speciale 'date-menu's' vooraan in de Albert Heijn (die supermarkt kozen we alleen maar omdat we daar toevallig allemaal boodschappen doen) zouden liggen, met een nummertje erop. Je kon dan de ingrediënten voor zo'n menu gaan shoppen en ondertussen op zoek gaan naar iemand met hetzelfde nummer en dus dezelfde ingrediënten als jij, en voilà: een eetdate was ontstaan. Geniaal concept vonden we toen, en we dachten ook echt dat er niemand was die het ooit had kunnen bedenken en dat het een gat in de markt was waar iedereen (nou ja, iedereen die vrijgezel is dan) echt enorm op zat te wachten. Echt waar.
Nu deed ik gisteren toevallig eens boodschappen in de Super de Boer (op de Biltstraat, voor het geval je het vervolg van het verhaal interessant vindt en het concept uit wilt gaan proberen). Nu hebben ze daar dus een soortgelijk concept bedacht en ook daadwerkelijk uitgevoerd. Ze hebben speciale paarse mandjes, genaamd 'Vrijgezellenmandjes'. Het bericht erbij geeft aan dat je met zo'n mandje aangeeft vrijgezel te zijn en dus wellicht in de supermarkt de liefde van je leven tegen kan komen, die dan dus ook te herkennen is aan zo'n paars mandje. Geweldig leuk initiatief. Maar stiekem kan ik het niet hebben dat ons idee toch niet zo uniek was als we dachten. Bovendien zijn de mandjes onhandig, want het zijn van die nare over-de-grond-achter-je-aan-sleep-dingen die ik dus niet praktisch vind. Ik ben dan wel een vrouw, maar echt niet te beroerd om een beetje gewicht te dragen hoor. Bovendien denk ik dat mannen over het algemeen niet zo snel een paars mandje achter zich aan zullen slepen (tenzij ze homo zijn), neem dan rode mandjes ofzo.
Anyway, het blijft een leuk idee en we probeerden hem toch uit omdat hij volgens de vriendin van mij die mee boodschappen deed (die overigens geen vrijgezel is) 'zo ontzettend handig was'. Nou niet dus. Maar toegegeven, stiekem loop je met zo'n mandje wel om je heen te kijken wie er nog meer zo'n opvallend paars mandje achter zich aan sleept. Helaas waren het alleen maar nare oude mannetjes met grijs haar en een bierbuik. Maar wie weet...;-)

En dan de geniale reactie...heb ik toch mooi voor elkaar gekregen ;-)

2008-06-30T12:16:00.003+02:00

Geachte mevrouw Gosens,

Graag komen wij terug op uw reactie aan Calvé.

Wij danken u voor de moeite die u genomen heeft om ons over deze schrijffout te informeren. Inmiddels is uw reactie doorgegeven aan de verantwoordelijke afdeling. Zij gaan er zorg voor dragen dat deze schrijffout bij de volgende verpakking aangepast zal zijn.

Met vriendelijke groet,
Calvé Consumentenservice
Mevrouw H.J. Gremmen

Geachte Calvé,

2008-06-24T14:12:00.002+02:00

Graag wil ik u bij deze ten eerste mededelen dat ik ontzettend heb genoten van uw nieuwe 'Mediterraanse dressing' met olijfolie en oregano. Uw recepttip met spinazie, peer, walnoten en deze dressing was werkelijk heerlijk. Echter, graag wil ik u bij deze ook attenderen op een in mijn ogen onoverkomelijke fout. Het bijvoeglijk naamwoord voor landen rond de Middellandse Zee is namelijk niet 'Mediterraans', maar 'Mediterraan'. Dit betekent dat u een niet bestaand woord hebt gebruikt bij de naamgeving van uw nieuwe dressing. De correcte benaming zou namelijk niet 'Mediterraanse dressing' zijn, maar 'Mediterrane dressing'. Ik zou u dan ook adviseren deze gigantische fout recht te zetten, aangezien het aannemelijk is dat dit voorval uw uitstekende naam aan zou kunnen tasten. Hopelijk neemt u mij het niet kwalijk dat ik de vrijheid neem om u aan te spreken op uw fout. Het is natuurlijk aan u of u iets met mijn kritiek doet.

Met vriendelijke groet,
Dianne Gosens
Zojuist afgestudeerd Communicatiewetenschapper én taalpurist

Jeeeeej!

2008-05-23T17:15:00.002+02:00

Wat nou jeeeeej??? Nou, ik heb mijn scriptie ingeleverd! Oké, het is nog maar een eerste versie, die vast nog wel op een aantal punten verbeterd moet worden, maar toch... Er is iets dat scriptie heet ingeleverd! En ja, dit heuglijke feit wilde ik graag even met jullie delen!
Serieus, zo blij ben ik in tijden niet meer geweest. Het was toch een beetje soort van mijn kindje geworden, en als je hem dan zo op het eind bekijkt en bedenkt dat je er eigenlijk best tevreden over bent, en stiekem zelfs wel een beetje trots bent, is dat gewoon een heerlijk gevoel. Het afstuderen komt nu echt steeds dichterbij. Een heerlijk gevoel, en ik wil alleen maar gillen en schreeuwen, springen, zingen (kan ik helaas niet), schommelen, huppelen, trampolinespringen, Mockamoren, uitslapen, winkelen, gaan stappen, wijn drinken.... Dus, als je me de komende dagen zoekt, ben ik waarschijnlijk één van deze dingen aan het doen ;-).

Echt gehoord in de Albert Heijn

2008-05-15T17:32:00.002+02:00

Vraagt een man aan de caissière:
"Heeft u misschien ook een plastic tasje voor mij? Zo een van Albert Heijn?"

Nou, die had ze dan helaas niet, maar ze had wel een tasje van de Super de Boer... DUH!

Jurkjes!

2008-03-21T16:26:00.002+01:00

Iedereen die Julia's Tango wel eens gekeken heeft, moet ze kennen: die ontzettend leuke jurkjes! En jawel, na enig gegoogle ontdekte ik dat Steps die leuke jurkjes uitgebracht heeft in een speciale Julia's Tango collectie. Na zo ongeveer duizend pogingen om één van die jurkjes te winnen in een memoryspel werd het een soort van missie om er één te bemachtigen. Gisteravond was de voorverkoop, dus dat kwam goed uit. Met mijn lieftallige zusje E en vriendinnetje C arriveerde ik om vijf voor zeven voor de winkel. Een drukte van jewelste, en na zo'n tien minuten zagen we dat we nog wel heeeeeel lang zouden moeten wachten tot we binnen mochten (er werden steeds maar ongeveer tien mensen binnen gelaten) en bovendien regende het heeeeeel hard. Conclusie: eerst maar even kijken of ze in andere winkels ook leuke jurkjes, bikini's en badeendjes hadden en een uurtje later nog eens proberen.
Om acht uur was het een stuk minder druk, dus we besloten het er op te wagen. Eenmaal binnen vond vriendinnetje C het jurkje dat ze wilde hebben en dat ze dus toevallig nog in haar maat hadden toch niet zo mooi staan, en mijn zusje en ik vonden maar één van de modellen die we leuk vonden in onze maat. Conclusie: die ene snel meenemen en de volgende ochtend als eerste voor de deur gaan liggen om nog een jurkje te bemachtigen.
Dus vanochtend kwamen we om tien over negen aan, en jawel, het was ons gelukt: we waren de eersten! Slechts één andere gek kwam vijf minuten later aanlopen, en om tien uur stonden we met ongeveer acht mensen voor de deur te wachten. In de regen/sneeuw/hagel/kou, niet geheel onbelangrijk, ik wil bij deze dan ook beloven dat ik nooit meer voor de deur van een winkel ga wachten totdat hij open gaat, nooit meer. Maar goed, toen we eindelijk naar binnen mochten wisten we van elk jurkje dat leuk was onze maat te bemachtigen. Waaronder ook van dé rode jurk, de meest gewilde uit de hele collectie, en die wij wel heel mooi vonden, maar waarvoor we in eerste instantie niet gingen; we wilden die andere zwart met witte. Uiteindelijk, je raad het al, werd het toch de rode jurk. Die was toch gewoon het mooiste. Vele jaloerse blikken van andere vrouwen die net iets later binnen waren, en een aantal vragen als 'Weet je zeker dat je deze neemt en niet die andere?' en 'Mag ik hem dan even passen voor de maat???'. Onder deze jaloerse mensen was één meisje dat hem voor een vriendinnetje in Australië probeerde te bemachtigen, wat helaas dus niet lukte, want wij hadden de laatste. Zielig voor haar, maarja wij waren nou eenmaal als eerste. Zij kwam om tien uur rustig aanwandelen, sorry hoor, maar dan had je er ook maar zo vroeg moeten zijn.... Helemaal happy gingen we natuurlijk even koffie drinken om onze jurkjes-aankoop te vieren. Daarna kwamen we datzelfde meisje weer een keer tegen. Met een Steps-tasje. En een grote glimlach op haar gezicht. Jawel, ze had hem nog kunnen bemachtigen in een ander filiaal. Dat hele kleine beetje schuldgevoel of medelijden dat we toch stiekem wel hadden verdween meteen, en zo kwam dan toch alles nog goed met de jurkenjacht.

Je kunt beter je diploma kwijtraken dan je afstandbediening

2008-03-12T15:45:00.003+01:00

Zo ongeveer een jaar geleden mocht ik mijn Bachelordiploma in ontvangst nemen. Natuurlijk was ik daar heel erg blij mee. Maar, al na een paar maanden was het diploma spoorloos verdwenen. Kwijt noemen ze dat ook wel, maarja kwijt klinkt zo kansloos. Vreselijk vond ik het. En dan vooral omdat ik echt nooit, maar dan ook nooit iets kwijt ben. Ik ben zo geordend en opgeruimd, en ben gewoon nooit iets kwijt, dus hoe kon ik nou in hemelsnaam mijn Bachelordiploma kwijt zijn??? Een hoop frustraties, want je kunt toch niet je Bachelordiploma kwijt zijn? Jawel, ikke wel dus. Maandenlang, bijna een jaar zelfs, zag ik er enorm tegenop om hier iets aan te doen. Ze zouden me vast uitlachen daar bij de examencommissie als ik met dit verhaal aankwam, en stiekem schaamde ik me er gewoon voor. Want ja, je raakt toch niet je Bachelordiploma kwijt??? Ik wel dus, uitgerekend ik die nooit iets kwijt is, raakt zo'n belangrijk document als een diploma kwijt. Aaaaargh! Anyway, de laatste weken begon ik me toch steeds meer af te vragen hoe ik in hemelsnaam ooit mijn Masterdiploma zou kunnen krijgen. Ik moest daarvoor tenslotte een kopie van mijn Bachelordiploma hebben. Dus, gisteren toch maar de stoute schoenen aangetrokken en de examencommissie gemaild. Lees hier het mooie antwoord:

Beste Dianne,

er zal een nieuw diploma voor je worden
klaargemaakt. Je kunt dat over een paar weken komen afhalen op het secretariaat.

Met vriendelijke groet,
I. van E.

Pfffff, heb ik daar nou al die maanden zo moeilijk over gedaan??? Eén mailtje en het is opgelost, zonder rare woorden, rare blikken, verder uitleg of moeite. Niet eens een officiële brief sturen, niet eens een kopie van je cijferlijst of iets dergelijks. Nee, gewoon een simpel mailtje, en dan gewoon de simpele reactie dat je een nieuwe krijgt.
Zo zie je maar weer: misschien kun je nog wel beter je Bachelordiploma kwijt raken dan je afstandbediening; die komt niet zomaar even terug.

'Verplicht' vakantie

2008-02-29T17:59:00.002+01:00

Ik ben met mijn scriptie bezig. Aangezien het merendeel van mijn lezers dit geloof ik wel weet is deze zin overbodig, maarja ik vind hem zo leuk klinken omdat hij me doet denken aan een geniaal stuk van een cabaretier die ook met zijn scriptie bezig was. Maar dat even terzijde. Nu is het zo dat ik sinds dindsdagmiddag verplicht vakantie heb. Ik kan namelijk niet verder met mijn scriptie. Ik had eigenlijk vanochtend een afspraak gehad met mijn begeleider, en zou dan afgelopen woensdagmiddag al mijn materialen gemaild hebben (dan had ik dus ook anderhalve dag vrij gehad, maar dat noem je nog geen vakantie toch?). Nou mailde meneer mij dinsdagmiddag ineens dat hij helaas niet kon afspreken in verband met de krokusvakantie van zijn kinderen. En aangezien meneer alleen op vrijdag of woensdag scriptie-afspraken plant, heb ik nu dus pas volgende week woensdag een afspraak, én ben ik nu al klaar met alles wat ik daarvoor moest/kon doen. Conclusie: doordat meneer ineens besluit dat hij vakantie moet vieren met zijn kinderen ben ik zeer waarschijnlijk minimaal een week later klaar met mijn scriptie. En dat vind ik dus eigenlijk helemaal niet zo relaxed. Maar omdat ik er zo weinig (lees: helemaal niks) aan kan doen heb ik maar besloten dat ik het heel fijn en relaxed en heerlijk vind. Wat ik het dus eerst helemaal niet vond. Maarja. Ik moet alleen zeggen: ik begin eraan te wennen dat ik vrij ben en even niks studiegerelateerds hoef (ja alleen mijn Italiaans leren: maandag toets(je)!). Museumpje, koffie & lunch, lekker winkelen en relaxen is toch stiekem eigenlijk wel heel fijn! Gewoon dingen doen waar je zelf zin in hebt, en niks hoeft. En aangezien ik eigenlijk sinds de zomervakantie al niet echt vakantie heb gehad, heb ik even besloten dat het me gewoon even gegund werd om even een soort van vakantie te houden. Stiekem was ik er ook wel een beetje aan toe... Dus, lieve lezers, ik ga weer verder genieten van deze rust!

Tweeling-koppelpogingen

2008-02-06T13:55:00.000+01:00

Toen ik gisteren naar de kapper ging, keek hij even verbaasd op. Hij dacht namelijk dat ik mijn tweelingzus was, die er vorige week een keer was, en hij was bang dat ze terugkwam omdat ze niet tevreden was over zijn knipresultaat. Natuurlijk zei hij dit niet zo, nee hij vroeg echt pas na een paar minuten: 'Zeg, heb jij misschien een zus? Die heel veel op jou lijkt?' Goed, meneer kwam erachter dat we tweeling waren. Op zich geen ramp, maar in dit geval was het niet zo fijn. Meneer vond het namelijk hoogst interessant. 'Oh dus jullie zijn een tweeling! Wat leuk! En hoe oud zijn jullie dan als ik vragen mag?' Ik vroeg me al af waarom meneer de kapper wilde weten hoe oud we precies zijn, waarom zou hij daarin geïnteresseerd zijn? Maar goed, toen ik zei dat we drieëntwintig waren kwam de aap uit de mouw: 'Ik heb namelijk twee neven die ook een tweeling zijn. En zij zijn namelijk achtentwintig.' 'Ja, dus?' denk je dan. En toen kwam het: 'En die zijn allebei vrijgezel, en ze zijn heel leuk'.
Ja hallo. Zo werkt dat niet. Je ziet een tweeling en denkt meteen dat je die wel even aan een andere tweeling kan koppelen. Waarom denken veel mensen (heb het al vaker meegemaakt namelijk) dat tweelingen extra geïnteresseerd zouden zijn in andere tweelingen? Dat is echt niet zo hoor. En het is al helemaal niet nodig om een tweeling die je toevallig knipt en die je verder helemaal niet kent proberen te koppelen aan je leuke tweelingneven. Die ook nog eens vriendinnetjes uitwisselen (Echt waar, dat vertelde hij me ook nog, en of wij ook vriendjes uitwisselden ofzo.) als ze even geen zin hebben, en die samen een huis gekocht hebben omdat ze niet zonder elkaar kunnen (Oké, wij zien elkaar vaak, maar samen een huis kopen???) en die nota bene ook nog eens tweeling van sterrenbeeld zijn (Vond hij zo mooi, en hij vond het jammer dat wij boogschutter waren, en ging daarna ook nog eens de hele sterrenbeeldcyclus voor me opnoemen. Hij praatte sowieso heel veel, en dat terwijl ik nog wel dacht 'Gelukkig, die man is er, die vrouwtjes praten altijd iets teveel'. Zucht). U begrijpt, in dit soort koppelpogingen ben ik duidelijk niet geïnteresseerd. En ik geloof dat ik dat meneer de kapper ook wel subtiel duidelijk gemaakt heb. Maar laat dit een wijze les zijn voor iedereen: kom asjeblieft nooit aan met 'ik ken nog wel een leuke tweeling'!

Scriptie, o.d.z. 'snoozen kan je leren'

2008-01-29T13:02:00.000+01:00

Jawel, zo is het echt. Naast het feit dat mijn cafeïneverbruik dramatisch is gestegen sinds ik met mijn scriptie bezig ben, aangezien ik doorgaans vrijwel de hele dag thuis ben met mijn koffiepads en Senseo binnen handbereik (zoek trouwens eens de nieuwe carnavalskraker 'Bets hedde gij nog koffiepads' op, hilarisch! Oké, omdat jullie toch niet gaan zoeken hier een link.), sta ik gemiddeld ook pas zo'n drie keer snoozen later op dan eigenlijk mijn bedoeling was. En dat terwijl ik altijd zo'n fervent aanhanger was van de uitspraak 'Je moet nooit snoozen, gewoon meteen je bed uit springen als je wekker gaat, das het beste'. Bats, boem, weg met mijn goede gewoonte, ik heb het snoozen volledig onder de knie gekregen. En dat alleen door zoiets als een scriptie. Het is echt niet zo dat ik het verschrikkelijk vind om aan mijn scriptie te werken. Helemaal niet. Het onderwerp is best leuk, mijn onderzoek wordt ook best leuk en het vooruitzicht dat ik 'bijna' klaar ben met mijn studie is ook best prettig. Maar toch, jezelf ertoe zetten is soms best lastig. Geen deadlines, geen tussentijdse toetsmomentjes of iets dergelijks, gewoon puur voor jezelf werken. Sorry hoor, maar dat vraagt gewoon om een keer of drie snoozen. En daarom, dé geniale (al zeg ik het zelf) omschrijving voor mij als scriptie-schrijvende student: Scriptie, o.d.z. 'snoozen kan je leren'.

Krakow

2008-01-28T21:55:00.000+01:00

Morgen is het weer zover: de jaarlijkse buitenlandse reis van mijn studievereniging. Enige verschil met de afgelopen drie jaar is dat ik niet meer in de commissie zit én dat ik niet eens mee ga. Helaas helaas, het geld was er echt niet aangezien ik al een ander leuk reisje gepland had. Jammer, maar vooral heel vreemd. Die reisjes voelden een beetje als mijn kindje zeg maar, elk jaar zo lang naar iets toe leven en als het dan eindelijk zo ver was....heerlijk!
Maar goed, daar gaat het me nu eigenlijk niet om. Waar het me om gaat is dat de reis naar Krakow/Krakau gaat. Begrijp me niet verkeerd, daar had ik best heen gewild en ik wil er nog steeds wel een keer heen, want het schijnt een super gave en mooie stad te zijn. Maar nou wil het lot dat Krakow in Polen ligt. En daar gaat het mis. Het klinkt gewoon niet cool om op reis te gaan naar Polen. Oostblok klinkt nog wel oké, maar Polen, nee dan gaat er iets mis. Ze hadden Krakow gewoon in Hongarije neer moeten leggen, dan kon je er tenminste mee aankomen. 'Ik ga naar Polen'. 'Tssss'. 'Ik ga naar Hongarije, naar Krakow!' 'Vette shizzle!'
Ja toch?

Breezersletjes

2008-01-26T16:24:00.000+01:00

Gisteravond gingen we drankjes drinken in de kroeg. C en E zouden eerst bij mij thuis komen, om alvast gezellig een wijntje te drinken alvorens we ons naar de stad zouden begeven. Nu was C zo dapper om onderweg een Super de Boer binnen te lopen en met enkel drie breezers in de rij voor de kassa te gaan staan; vergt wel wat doorzettingsvermogen. Bij het openen van de deur stond C dan ook met één breezer in haar hand voor mijn neus, en zei de volgende woorden: 'C biedt zich aan in ruil voor een breezer aan Dianne' (als deze zin je niets zegt, word lid van hyves!). Hilariteit alom.
Enfin, de breezers werden natuurlijk gulzig opgedronken. Omdat we er nog iets leuks mee wilden doen, besloten we ze vergezeld van een briefje in de kastjes van een paar van mijn huisgenoten te zetten. Deze briefjes waren heel kort, en bij huisgenoot X stond er iets op in de trant van dat we deze breezer aan wilden bieden als dank voor het feit dat ik altijd leuke kindersurprise-verrassingen in mijn keukenkastje vind, die daar natuurlijk door (onder andere) huisgenoot X worden neergezet. Als reactie vond ik vanochtend het breezerflesje in mijn kastje, met daarin een briefje met de volgende tekst:

"Lieve D & C,
Groots is mijn vreugde dat in deze verhardende samenleving waarin verbroedering en tolerantie op een laag pitje staan, waar egoïsme en zelfredzaamheid de toon van het gesprek bepalen, het toch blijkbaar niet vanzelfsprekend is om de ander te vergeten. Ik ben dan ook verrukt dat jullie de tijd en moeite hebben genomen om aan mij te denken, zoals ik ook elke keer aan jullie denk bij het openen van mijn kastje (en wanneer ik het woord 'vagina' niet op T9 kan vinden).
Liefs X"

(Dat laatste stukje tussen haakjes slaat op een eerder hilarisch voorval, waarbij we om de een of andere reden gingen kijken welke woorden T9 wel en niet kende, en waarbij C ineens uitriep 'hij kent vagina niet eens!' Dit even ter toelichting, dat jullie geen rare dingen gaan denken ofzo).

Huisgenoot C kreeg ook een breezer met een briefje, en op dit briefje stond iets over zijn altijd durende streven naar naamsbekendheid en het voorkomen van de rode Klippan (de voorliefde voor de rode Klippan deel ik overigens met mijn lieftallige huisgenoot, en voor degenen die het concept Klippan niet kennen: het is een bank van de Ikea, en wij zijn allebei trotse bezitters van een rode variant). Ook van hem ontving ik een leuke reactie in mijn keukenkastje:

"Beste dragers van twee X-chromosomen,
Het doet mij deugd dat de rollen tegenwoordig omgedraaid zijn en de man tegenwoordig de breezer aangeboden krijgt. De verandering in dit fenomeen getuigd van een positieve tendens in het kader van de emancipatie. Het feit dat deze alcoholische versnapering van zijn inhoud is ontdaan doet niets af aan deze deugdelijke ontwikkeling. Voor het promotiewerk betreffende de rode Klippan stel ik voor dat jullie gezamelijk de straat op gaan. Jullie bellen bij iedereen aan om de leer van de Klippan te brengen, net als Jehavo's.
Gegroet,
C"

Zoals jullie zien is er dus niks mis met het aanbieden van breezers in ruil voor iets. Mensen waarderen het enorm om een breezer aangeboden te krijgen, dus ik pleit dan ook voor een bredere voortzetting van dit fenomeen. De wereld is mooier wanneer we elkaar breezers aanbieden, echt waar!

Scriptie-motivatie

2008-01-18T11:00:00.001+01:00

Jawel, het is zover: ik ben met mijn scriptie bezig. Afgelopen maandag begon de pret. En vantevoren heb ik mezelf als doel gesteld om voor mei klaar te zijn; eind april ga ik lekker tien dagen naar Rome & Toscane, wat voor mij dé motivatie was om te proberen daarvoor helemaal klaar te zijn. Sinds afgelopen woensdagavond heb ik er echter nog een extra motivatie bij. Ik zag toen een hele goede en grappige cabaretier, Johan Goossens genaamd (jawel, humor is achternaam-bepaald ;) ), gaat hem zien! Nou had hij een heel leuk stuk over toen hij met zijn scriptie bezig was (waarschijnlijk is hij er nu nog mee bezig...). Hele leuke grappen in de trant van 'op dag 1 kocht ik een pen, op dag 2 kocht ik een schrift, op dag 3 heb ik mijn cd's op alfabetische volgorde gezet, op dag 4 heb ik mijn bureau en mijn kamer opgeruimd, op dag 5 de keuken en de wc gepoetst, en op dag 40 had ik een hele mooie voorpagina, een lettertype geselecteerd en mooie plaatjes geselecteerd; ik moest alleen nog een onderwerp verzinnen'. Dat niveau zeg maar. En hoewel het natuurlijk erg grappig is, en eigenlijk stiekem best wel herkenbaar en stereotiep, besefte ik me dat zoiets echt te kansloos voor woorden is. Dus, voila, mijn motivatie: laat mijn scriptie-proces niet op die manier verlopen! En ja, tot nu toe gaat het goed: ik heb op dag 1 zowel een afspraak met mijn begeleider gehad, en zowel een pen als een schrift (met harde kaft, zodat hij lekker lang mee kan) gekocht, op dag 2 heb ik heel veel gelezen, oké, op dag 3 heb ik niet zoveel gedaan wegens een feestje de avond ervoor, op dag 4 heb ik een globaal onderzoek bedacht en op dag 5 (vandaag, vrijdag dus!) had ik om negen uur een afspraak met mijn begeleider, wat dan wel niet mijn eigen vrijwillige keuze was, maar toch. En ik kreeg heeeeeeel veel literatuur mee, en die ga ik nu lezen. U ziet: ik ben al redelijk goed bezig, en ga deze goede koers zeker proberen vol te houden!

Denk je de wereld te begrijpen...

2008-01-14T19:57:00.000+01:00

...maak je het volgende mee. 's Ochtends om een uur of elf, ik benadruk: 's ochtends om een uur of elf, fiets ik bij de mooie vijfsprong met onder andere de Nieuwegracht, Kromme Nieuwegracht en Trans, die naar mijn mening een van de mooiste plekjes Utrecht is, maar dat geheel terzijde. Tot dusver niks aan de hand. Ik haal twee jongetjes in van een jaar of elf, ouder zullen ze niet geweest zijn, hooguit nog jonger. 'Mevrouw, mevrouw, mogen we u iets vragen?' Mevrouw hoef je me ten eerste niet te noemen, liever niet zelfs, maar ach, hier kon ik nog mee leven. Ik stap van mijn fietsje en luister wat deze kinders te vragen hebben. 'Weet u hoe we bij de Sint Janskerk komen?' En de ander: 'Of nou ja, eigenlijk de Wooloomoolo?' (hoe schrijf je dat???) Enigszins overdonderd leg ik de weg uit, maar zeg nou zelf: wat is er om elf uur 's ochtends in hemelsnaam in de Woo te beleven voor twee kleine, oké toch wel behoorlijk Woo-doelgroeperig uitziende, dat wel, waarmee ik overigens niets vervelends bedoel hoor, veeeeeeeel te jonge jongetjes? Echt waar, dit zijn van die dingen waardoor ik ga denken dat ik de wereld nooit zal begrijpen...

Negatieve bevestiging

2008-01-03T12:24:00.000+01:00

Een huisgenoot zei gisteren het volgende: 'Dat zal ik niet negatief bevestigen'. Nou vroegen we ons af, kan dat eigenlijk wel, iets negatief bevestigen? Is een bevestiging niet altijd positief en is 'negatief bevestigen' dus een soort contradictio in terminis? Of is een negatieve bevestiging een uitspraak als 'Ik ben gisteren inderdaad niet uitgeweest'?
We kwamen er niet uit, dus wie het weet mag het zeggen!

2008

2008-01-03T11:59:00.000+01:00

Allereerst wil ik mijn lezers een heel gelukkig nieuwjaar wensen! Het allerbeste, dat het maar een mooi jaar mag worden!
En dat is het tot nu toe al, voor mij tenminste. Een jaar dat weliswaar nog maar tweeëneenhalve dag oud is, maar waarin ik nu al heb gemerkt hoe belangrijk en goed het is om iets voor anderen over te hebben, en wat een mooi gevoel dat kan opleveren. De afgelopen paar dagen hebben verschillende mensen al een blijk van waardering gegeven, een simpel dankwoord voor iets. Dingen die ik enkel en alleen voor hun gedaan had, zonder enig persoonlijk belang of plezier. Dingen die ik gedaan heb omdat ik wist dat andere mensen dat op prijs zouden stellen of dat fijn vinden, terwijl ik het zelf eigenlijk helemaal niet wilde. En hoewel je in eerste instantie denkt dat je er zelf niks aan hebt, is de waardering die je ervoor terugkrijgt zoveel waard. Iets voor een ander over hebben, en dat die ander dan laat merken dat hij/zij dat ontzettend waardeert, is een ontzettend mooi iets wat een heel blij en positief gevoel oplevert. Echt waar, ik word er nog blijer van als ik zelf iemand heb blij gemaakt en hij/zij dat laat merken dan wanneer iemand zoiets voor mij doet. En hoewel ik niet aan goede voornemens doe met nieuwjaar (je moet je voornemens niet uitstellen tot een nieuw jaar, gewoon meteen beginnen!) heb ik me maar weer eens voorgenomen deze goede koers voort te zetten en meer voor anderen over te hebben en te doen, anderen blij te maken! Het leven is zoveel mooier als niet iedereen alleen maar met zichzelf bezig is!

Vitamine C

2007-12-07T17:01:00.000+01:00

Na twee dagen van keelpijn, hoofdpijn en het afwisselend koud en warm (koorts?) hebben besloot ik dat er iets moest gebeuren. Want hoewel ik me niet te ziek voelde om thuis in bed te blijven en verder ook nog normaal functioneerde (voor zover mijn functioneren ooit normaal te noemen is dan, maar dat terzijde) was het toch best vervelend. Vanochtend bij mijn ontbijtje at ik al een appel, terwijl ik normaal nogal eens vergeet fruit te eten, wat er voornamelijk aan ligt dat ik niet heel veel thuis ben en vergeet om fruit mee te nemen. Dat was stap 1. Verder kocht ik mandarijntjes, met érg veel vitamine C. En toen ik vanmiddag thuiskwam besloot ik dat de mandarijntjes eraan gingen. Stap 2 dus. Aangezien ik toch al een beetje honger had en bedacht dat het beter was om iets gezonds te eten, ging ik net zolang door met mandarijntjes eten totdat ik geen honger meer had. De teller kwam tot een stand van vier mandarijntjes. Vier hele mandarijntjes. En ik kan je vertellen, als je die achter je kiezen hebt, voel je je op en top gezond. Ik had écht het idee dat die enorme vitamine C-boost me goed deed en voelde me meteen energieker. Maar, nu komt het. Veel mandarijntjes eten blijkt ook een ander effect te hebben. Mijn moeder zei het vroeger al ooit tegen me, maar ik heb het nooit geloofd: als je veel vitamine C eet, krijgt je lichaam zo'n energiestoot dat je het warmer krijgt. En jawel hoor: ik kwam thuis en liep nog te rillen, besloot mijn raam maar niet dicht te doen 'omdat een beetje frisse lucht en genoeg zuurstof ook geen kwaad kunnen', vergat ook mijn verwarming aan te zetten, at vier mandarijntjes en een half uur later had ik het stikheet. En dan bedoel ik niet die vervelende soort van het stikheet hebben (koorts dus), nee ik had het gewoon lekker warm maar dan zeg maar net iets te warm. Én ik voelde me al iets beter. Conclusie: vitamine C is niet alleen gezond maar ook dé remedie bij uitstek tegen een kapotte verwarming.

Confronterend

2007-11-24T00:08:00.000+01:00

Hele oude liedjes luisteren van kansloze mensen of eendagsvliegen (ik noem Solid Harmony, Spice Girls, Close II You, B*witched, Aqua, Toybox enz....) en er achter komen dat je echt hele songteksten nu nog steeds letterlijk uit je hoofd kent...

Ryanair-humor

2007-11-15T20:28:00.000+01:00

Leuk joh. Ik zat een beetje op de website van Ryanair te zoeken naar vluchten naar Rome (jaaaaa ik ga weer een keer, in mei volgend jaar!). In eerste instantie retour-vluchten, want hoewel ik echt Rome-fan ben, moet je toch ooit een keertje terug. Goed, tot zover niks aan de hand. Dan besluiten we om misschien op de heenweg naar Rome te vliegen, dan nog een paar dagen in Toscane te vertoeven en dan vanuit Pisa terug te vliegen, omdat dat logistiek gezien gewoon logischer is. Dus 'enkele reis' aangeklikt, en de vertrek- en aankomstlocatie en datum geselecteerd. Maar dan begin je automatisch ook de datum van de terugvlucht aan te klikken, omdat je dat daarvoor steeds gewend was. En wat zegt het mooie pop-up schermpje van Ryanair dan???
"Oh! Wilt u een retour boeken?"
Heerlijk. In plaats van gewoon iets neer te zetten in de trant van "U heeft aangegeven een enkele reis te willen zoeken", net zoals andere sites, vinden ze het bij Ryanair nodig om er "Oh!" voor te zetten. Vraag me af wat voor zogenaamde communicatie-expert daar achter zit...

Merkwaardig Metro Moment

2007-10-31T20:33:00.000+01:00

Vandaag zat ik in de metro. Het was tien over vijf, dus wel redelijk spits en redelijk druk. Hoor ik ineens een vreemd, soort van blazend geluid. Dus wat doet de gemiddelde nieuwsgierige Nederlander dan? Juist, die kijkt in de richting waar het geluid vandaan komt. Dus dat doe ik ook. Ik zie een vrij net uitziende man van rond de dertig, in een net pak, die op een bankje zit. Da's nog heel normaal. Tot ik zie wat hij aan het doen is. Hij laat een vrouwelijke opblaaspop leeg! Hij zit uit alle macht een opblaaspop in te duwen om alle lucht er zo snel mogelijk uit te laten! En geloof me, dat ziet er nog gekker uit dan het klinkt hoor! Oké, ik begrijp dat je het wellicht een beetje genant vindt om met een opgeblazen opblaaspop in de metro te zitten. Maar ik denk toch dat je dat nog beter kan doen dan die pop leeg gaan laten en daardoor zo'n geluid voortbrengen waarmee je zeker weten de aandacht van iedereen op jezelf (én je opblaaspop, niet geheel onbelangrijk) vestigt...

Totally relaxed

2007-10-29T19:39:00.000+01:00

Ik ben van nature al geen stress-persoon, en maak me vrijwel nooit ergens druk om, maar toch zijn er bijna altijd wel van die dingen waar je je dan stiekem ergens in de verte of onbewust een beetje druk om maakt of waar je op zijn minst veel over nadenkt. De laatste weken echter ben ik echt totaal ontspannen, helemaal relaxed. Geen idee waar het vandaan komt, maar werkelijk waar het voelt heerlijk. Het is niet eens zo dat ik niks te doen heb ofzo, of dat ik niks hoef. Ik moet gewoon stage lopen en mijn onderzoek doen, en daar staan al zo'n veertig uur per week voor. En dan in het weekend meestal ook nog werken (oké, nu toevallig dan al twee weekenden niet...) en daarnaast natuurlijk ook nog van alles te doen, dus je kan niet zeggen dat ik niks te doen heb. Maar toch, ik doe gewoon de dingen die ik moet doen op het moment dat daarvoor gepland is, en denk er op andere momenten ook totaal niet over na. Maak me nergens druk om, hooguit denk ik na over dingen die andere mensen om mij heen aangaan, en niet mijzelf. En als ik vrij ben en even niets hoef, is mijn hoofd ook helemaal leeg en denk ik werkelijk nergens over na en heb ik ook niet het gevoel dat ik verder nog iets moet doen. Heerlijk is het, zo ontspannen ben ik nog nooit geweest, en dat terwijl ik normaal al relatief ontspannen ben! En ik weet serieus niet waar het vandaan komt, maar wat ik wel weet is dat het niet terug daarheen hoeft te gaan ;).

Onzinspreekwoord

2007-10-18T23:12:00.000+02:00

Kan iemand mij misschien uitleggen waarom het spreekwoord 'op sterven na dood zijn' zinvol is??? Serieus, ik snap het niet. Iedereen is toch altijd op sterven na dood? Iemand mag dan heel ziek zijn ofzo, maar waarom zou juist diegene dan op sterven na dood zijn? Waarom wordt van zo iemand ineens gezegd dat hij 'echt op sterven na dood is'? Of als iemand heel moe is, waarom zeg je dan dat je op sterven na dood bent? Ik ben toch, als springlevend en kerngezond persoon, ook op sterven na dood? Sterven=dood toch? Dus dan is toch iedereen op sterven na dood, welke mate van gezondheid hij of zij ook heeft? Dat spreekwoord is toch altijd geldig? Welke idioot heeft bedacht van zoiets een spreekwoord te maken? Spreekwoorden zeggen toch juist eigenlijk nooit iets dat altijd geldt?

Heuppanty's en heupmaillots graag

2007-10-11T22:33:00.000+02:00

Rokjes vind ik heel leuk. Het staat vaak net wat leuker dan een broek, het is gewoon leuk, en meestal zitten ze ook fijner dan een broek. Er is alleen één groot nadeel aan rokjes dragen in de winter. Het is te koud om er niets onder aan te doen. En dus moet je er een maillot of panty onder dragen. En daar gaat het mis. Begrijp me niet verkeerd, het is niet zo dat ik een hekel heb aan die dingen. Vooral maillots vind ik heel fijn zitten, en het is lekker warm. Niks mis mee. Oké, het is soms ff irritant met aantrekken, maar ook daar komen we wel overheen. Wat dan het probleem is? Die dingen zijn zo ontzettend hoog! Ik heb nog nooit een maillot of panty gezien die zeg maar een heel eind onder je navel eindigde. Je moet ze bijna tot je oksels optrekken! En dat zit niet alleen vervelend, dat is ook nog eens heel onelegant. Als je een leuk rokje aanhebt met een leuk truitje erbij, is er niets oneleganter dat wanneer je bukt ofzo en je truitje dus omhoog gaat je zo'n super groot stuk maillot of panty boven je rok uit ziet komen. En dan kun je wel zeggen dat je dan je panty of maillot maar gewoon niet zo hoog op moet trekken, maar dat zit ook niet fijn want dan hangt het kruis op een gegeven moment bij je knieën. Die dingen zijn er niet voor gemaakt om niet helemaal tot je navel op te trekken. Ooit was er toch zo'n heupbroeken-trend? Hadden ze dan van de bovenkant van de maillots en panty's ook niet een stuk af kunnen halen?

Foei, meneer agent!

2007-10-05T16:13:00.000+02:00

Wat is het toch heerlijk om politie-agenten te betrappen op fouten in het verkeer en ze daar voorzichtig en indirect op te wijzen. Vandaag fietste ik naar het CIM. En daarvoor moest ik op een gegeven moment een weg oversteken. Een weg met in het midden zo'n stukje, zodat je in twee keer over kunt steken zeg maar, en niet eindeloos hoeft te wachten tot er van allebei de kanten niks meer aan komt, wat namelijk altijd het geval is bij die vrij drukke weg. Goed, er kwam een bus van links, dus ik sta keurig te wachten tot ik het eerste stukje over kan steken. Aan de overkant van die weg zie ik twee politie-agenten op de fiets, die kennelijk ook over willen steken. Voor hun kwam er links (voor mij dus rechts) niks aan, dus zij staken alvast over tot het midden van de weg. Tot zover niks aan de hand. De bus passeerde en de weg was vrij. Ik zie die agenten verder fietsen. Prima. Dus ik begin aan het eerste gedeelte van mijn oversteektocht, naar het midden van de weg. Slaan die agenten dus ineens linksaf (voor hun), waarbij de ene meneer agent recht op mij inrijdt. Ik reageer eerst verschrikt (het blijven politie-agenten), en roep uit 'Oooh sorry!'. Toen dacht ik één seconde na en bedacht me dat zij fout waren, ze staken tenslotte hun hand niet uit. Dus ik zeg: 'Maar ik dacht dat jullie rechtdoor reden'. Dat dacht ik ook echt, en als ze dat gedaan hadden was er niets aan de hand geweest en had ik netjes over kunnen steken. Maar nee, de mensen die er zijn om onder andere toe te zien op het naleven van verkeersregels zijn zelf te beroerd om hun hand uit te steken als ze links afslaan. Meneer agent kijkt me even verward aan en zegt dan: 'Je hebt gelijk meisje, ik had mijn hand wel even uit kunnen steken. Sorry!' En lachend fietste ik weer verder... heerlijk toch, zo'n meneer agent even op zijn fouten wijzen?

Toekomst

2007-10-03T17:54:00.000+02:00

Vroeger dacht ik nooit ver vooruit. Leefde letterlijk van dag tot dag, wist soms niet eens wat ik de volgende dag gepland had of moest doen. En als ik dan ooit wel vooruit keek, was het eigenlijk vooral een soort verheugen op, nooit vooruitkijken en nadenken over dingen die je bijvoorbeeld soms moet regelen of uitzoeken van te voren. Ik dacht ook nooit echt over dingen na, dacht bij alles 'ik zie wel hoe het loopt'. Soms een hele goede en vooral relaxte eigenschap, maar soms is het gewoon niet handig.
Het gekke is dat ik mezelf er de laatste tijd steeds vaker op betrap dat ik wel nadenk over de toekomst. Hoe dichter ik bij het hoofdstuk 'afstuderen' kom, hoe meer ik nadenk over 'later'. Terwijl ik er minder dan een jaar geleden nog niet aan moest denken om afgestudeerd te zijn ('En dan? Moet je gaan werken ofzo?'), merk ik dat het idee me steeds meer begint te bevallen. Alle theoretische vakken voor mijn master zijn afgerond, en ik vind het heerlijk. Laat mij nu maar lekker stage lopen (hoewel dat natuurlijk ook wel een beetje theoretisch is, maar niet zo erg als al die vakken) en dan straks mijn scriptie schrijven. Oké, die is wel theoretisch, maar ik denk dat ik dat alsnog minder erg vind dan al die vakken. En dan, als ik afgestudeerd ben wil ik best lekker gaan werken. Zelfs al ga ik dan meteen 40 uur per week werken, heb ik het nu voor mijn gevoel met door de week zo'n 40 uur per week stage (op af en toe koffie- en lunchpauzes na op thuiswerkdagen ;) ) en in het weekend zo'n 10 uur werken én een sociaal leven nog drukker. Het idee van vrije weekenden begint me steeds meer aan te spreken, en werken lijkt me helemaal niet zo erg als ik vroeger altijd dacht.
Maar goed, eerst dus maar even die stage afmaken. En dan mijn scriptie schrijven. En tijdens mijn scriptie ook nog even een cursus Italiaans ernaast doen, omdat het me gewoon gaaf lijkt om die supermooie taal een beetje te kunnen spreken én ik talen leren altijd al leuk heb gevonden. En misschien ook nog wel ooit een cursus Spaans, omdat ik dat ook een gave taal vind en je daar in de wereld meer aan hebt. Want ooit, het liefste meteen na mijn afstuderen, wil ik nog een vette reis maken en alle gave landen van de wereld zien; Zuid-Amerika, verschillende landen in Afrika, Maleisië, Thailand, Australië, Nieuw-Zeeland... wat niet eigenlijk? En daarna wil ik dan wel gaan werken ofzo ;).

WTF

2007-09-17T20:16:00.000+02:00

What the fuck??? Serieus, ik riep het echt uit. Dit geloof je gewoon niet. Ik zit nietsvermoedend het Praxis-krantje door te bladeren, puur uit verveling eigenlijk. En waar valt mijn oog op? Op een megagrote advertentie. Een advertentie die mij vertelt dat je op dierendag, 4 oktober, tussen 18.00 en 20.00 uur naar alle Praxis-megastores (met uitzondering van die in Duiven) kunt komen. En nee, niet alleen. Je moet je hond meenemen. En dan krijgt je lieve viervoeter daar een driegangenmaaltijd. Volgens de foto die er bij staat aan een mooi gedekte tafel met kaarsjes erop en gezellig met andere honden erbij. Serieus, echt waar. Dat geloof je toch niet??? Welke idioot bedenkt dit??? En vooral: waar gaat het heen met de wereld als je zelfs je hond van een door topkoks bereide driegangenmaaltijd kunt laten genieten???

Impulsief

2007-09-10T16:29:00.000+02:00

Soms ben ik best impulsief. Nou ja, soms... Best vaak eigenlijk. Laat ik het zo zeggen: ik ben vaker impulsief dan dat ik heel lang over dingen nadenk. Vandaag was er weer zo'n mooie impulsieve actie. Omdat ik tegenwoordig heel hard een stage aan het zoeken ben en tot ik die één gevonden heb vrij weinig te doen heb om mijn dagen te vullen, behalve koffie drinken, winkelen en andere leuke dingen doen, besloot ik tijdens het koffiedrinken dat ik een boek ging kopen. Leek me wel leuk, en dan heb ik iets te doen als ik me weer eens verveel. Goed, ik liep in de boekhandel. Had alle titels van de top 20 een beetje bekeken en besloot om toch maar eerst het boek dat ik nog had liggen van mijn moeder te gaan lezen, hoewel me die niet heel boeiend leek. Ik wilde bijna de winkel uitlopen, tot ik hem zag staan. En hem dus ook direct kocht, zonder er echt over na te denken: 'How Starbucks Saved My Life'. Wat een geweldige titel. Daar alleen al doe je het voor. Ik bedoel: iemand die ooit eens een dagje op en neer naar Aachen is geweest alleen om de Starbucks te bezoeken en die minimaal twee keer per week koffie gaat drinken bij Mockamore, vindt een boek met deze titel geweldig. En koopt dit dan ook gewoon, zelfs al kost het €17,99. Heerlijk, zulke impulsieve acties!

Brighter Days

2007-08-29T19:45:00.000+02:00

Ja, ik weet het: te lang niets gepost. Reden? Veel gewerkt in de vakantie, paar keer weg geweest (paar daagjes Antwerpen en week Mallorca) of gewoon geen zin of puf om wat te schrijven. En jawel, er is echt wel van alles gebeurd in de tussentijd. Leuke dingen, maar ook minder leuke dingen. En omdat ik even geen zin heb om hele verhalen te gaan schrijven, moeten jullie vandaag maar even genoegen nemen met het volgende liedje.

Krezip - Brighter Days

I was just hanging around
Thinking 'bout nothing at all
Trying so hard to forget
That even brighter days are so sad
Since you left

There are enough people to see
Look everyone staring at me
But nothing can make me forget
That even brighter days are so sad
Since you left

But if nothing's gonna change
To me these brighter days feel great
And if I don't rearrange
All days are gonna be the same

But somebody opened the door
Cause I don't feel blue anymore
Trying so hard to forget
That even brighter days are so sad
Since you left

But if nothing's gonna change
To me these brighter days feel great
And if I don't rearrange
All days are gonna be the same

But somethings making it harder
Just to be without you
But somethings making it impossible
To be without you, sleep without you
Eat without you, breathe without you, here
So do you wanna be with me tonight too

But if nothing's gonna change
To me these brighter days feel great
And if I don't rearrange
All days are gonna be the same

No if nothing's gonna change
To me those brighter days feel great
And if I don't rearrange
All days are gonna be... the same

Cause even brighter days are so sad,
Since you left

(bron: www.songteksten.nl)

Nou ja zeg!

2007-07-24T17:35:00.000+02:00

Mensen ten onrechte beledigen of uitschelden, daar kan ik dus absoluut niet tegen. En vooral niet als het mijzelf overkomt. Ik fietste vanmiddag heel gewoon door de stad. Enkele meters verderop zou ik een redelijk grote weg over moeten gaan steken. Tot zover niets aan de hand. Dan zie ik vier mensen. Vier mensen uit de categorie Tokkie. U weet wel, van dat asociale volk waarvan je meteen al ziet dat het asociaal volk is. Twee mannen en twee vrouwen. Ze lopen op hun dooie gemakje recht voor mijn fiets door. Oftewel: ze steken gewoon over terwijl ze mij heus wel hadden gezien en kijken mij daar erg asociaal en arrogant bij aan. Goed, ik besluit er maar niet op te reageren en gewoon rustig af te remmen. Asociaal volk, asociaal gedrag. Prima, kan ik wel handlen. Tot ik moet hoesten. Dat heb je soms nou eenmaal, dat je ineens moet kuchen of hoesten. En dat had ik dus precies op het moment dat de meest asociaal uitziende vrouw van het stel recht voor mij doorliep. En ja, het had zo'n hoest of kuchje kunnen zijn met de bedoeling dit volkje te attenderen op hun asociale gedrag. Maar toevallig was het dat niet. Dat zou ik namelijk nooit doen, ik heb bij dat soort mensen altijd zo'n gedachte van 'ach, ze weten niet beter, laat maar'. Ik liet ze gewoon rustig doorlopen en wachtte geduldig tot ik er door kon. Was me dan ook van geen kwaad bewust, want ja, een mens moet soms nou eenmaal hoesten. Draait de Grote Asociale Mevrouw Met Het Hoogblonde Haar En De Sigaret zich om: 'Ach, bek houwe dom wijf! Tssss, doe normaal man! Achterlijk mens dat je bent!' Ik was met stomheid geslagen. Ik laat dat volkje netjes voor gaan, terwijl ik dat zeker niet hoef te doen. Ik wacht geduldig tot ik er door kan. En dan, één klein hoestje en dan krijg je zo'n opmerking. Daar kan ik dus écht niet tegen. Het zou nog niet in me opkomen om expres te gaan kuchen om zoiets. En dan nog, al zou ik het doen dan is het mijn goed recht en hoeft ze dus vooral niet zo te reageren. Dom wijf.
Zo. Dat moest ik even kwijt. Pffff, zo'n lief, klein, onschuldig meisje even zonder reden uitschelden. Hoe durft ze.

Zware deur

2007-07-07T16:54:00.000+02:00

Lekker een zaterdagje vrij. Ik kom net terug van het boodschappen doen. Heb mijn fiets gestald, en loop met mijn boodschappentas naar de voordeur van de flat. Ik zie al dat iemand moeite heeft om de deur van de binnenkant open te krijgen. Nou ja, dat kan, hij klemt een beetje de laatste dagen. Prima. Eindelijk heeft de jongeman de deur open en komt hij naar buiten. Ziet dat ik er aan kom, en gaat heel geforceerd de deur van de flat open staan houden, maar dan wel op zo'n manier dat ik er niet meer langs kan. Dus hij wil vast wel helpen, maar het schiet eigenlijk niet op. Hij ziet dat ik kijk op een manier van 'jongen, ik vind het heel aardig dat je die deur zo geforceerd en zogenaamd galant open wil houden, maar laat me er maar gewoon door'. En dan, dan komt het. Hij loopt door en zegt: 'Pas op, die deur is erg zwaar'.
Tssss... Ik ben dan misschien maar een klein meisje, maar ik kan heus wel een voordeur van een flat tegenhouden hoor. Ik woon daar toevallig al meer dan 2,5 jaar, dus ik heb echt wel vaker de situatie meegemaakt dat het hard waait en ik mét boodschappentas mijn flat in wil lopen. Wat denkt hij wel, dat ik zo'n slap meisje ben dat niet eens een deur open kan houden om er door te lopen? Dat hij die deur van de binnenkant niet open krijgt zegt meer over hem dan over mij hoor! Kom nou! Lachend zeg ik dan ook: 'Oooh, maar dat lukt mij wel hoor!', en ik zwaai de deur met een grote zwaai open en loop vrolijk naar binnen.

Vakantie-cadeautje

2007-06-28T16:00:00.000+02:00

Sinds ongeveer een uur geleden heb ik vakantie. Zomervakantie. Alles is ingeleverd, en ik ben helemaal klaar voor dit collegejaar. En het is heel vreemd, de overgang van vakantie naar niks meer hoeven is heel raar. Maar wel heel fijn. En ik besloot dat ik even mocht vieren dat ik vakantie heb. Ik besloot dat er iets moest gebeuren om mezelf te belonen voor het vele harde werken van het afgelopen jaar. Want er zijn beslist momenten geweest dat ik het echt even niet meer zag zitten met dat vak, onderzoek of verslag. Er zijn veel van die momenten geweest. Zelfs vorige week vrijdag, toen het al bijna voorbij was, had ik een paar keer de gedachte 'ik stop met het vak'. En toch ben ik doorgegaan. En daarvoor mocht ik mezelf belonen. Waarmee? Met een lekker geurtje dat al een week in de aanbieding was bij de Douglas. Ik wilde hem sowieso al kopen, maar nu had ik een goede reden om hem echt te kopen. En in laten pakken. En daar heb ik heel lang op moeten wachten, en de verkoopster heeft er heel veel moeite voor gedaan. Compleet met mooie strikjes en versierinkjes er op. Gewoon, voor mezelf. En ik kreeg er ook nog proefmonstertjes bij. En je mag het raar, stom, dom, decadent of hoe dan ook noemen. Maar ik vind het heerlijk. Jezelf lekker verwennen met iets wat je (in je eigen ogen dan ;)...) echt verdiend hebt. Lekker toekijken hoeveel moeite er gedaan wordt om jouw cadeautje in te pakken. En het dan mee naar huis nemen en het eerst gewoon even neerzetten en er steeds naar kijken, en het uiteindelijk een keertje uitpakken. Heerlijk!

Bavarois of bier?

2007-06-12T13:48:00.000+02:00

Domme opmerkingen of acties zijn niet echt iets nieuws voor mij. Zo was er afgelopen weekend weer zoiets in de categorie 'ai'. Ik zat lekker relaxed te ontbijten bij mijn ouders, en bladerde even de Libelle door. Je moet iets hè, en ja mijn moeder heeft daar een abonnement op. Nu stond er bij 'volgende week in Libelle' een foto van zo'n mooie tulbandbavarois. En daar stond dus ook 'Bavarois' boven. Maar wat las ik nou? 'Bavaria'. Jawel, u leest het goed: ik zag 'Bavarois' aan voor 'Bavaria'. Terwijl ik zelfs al de foto van die mooie bavarois gezien had. Dat zou toch eigenlijk niet moeten kunnen? Maarja, blijkbaar werken mijn hersenen zo dat ze overal iets van bier of alcohol in zien, zelfs als het er niet is. Ernstig. Misschien toch maar contact opnemen met de Onbewuste Alcoholisten of iets dergelijks?

Een paar is twee?

2007-06-05T17:09:00.000+02:00

Dag lieve lezers, daar ben ik weer eens een keer. Tijdje geleden, ik weet het. En ik kan niet zeggen waar het aan ligt. Misschien te druk, met studie, werken, sociaal leven enzo, maar da's zo'n slap en simpel excuus. Ik weet niet wat het is, ik heb tegenwoordig weinig blog-waardige momenten. Of ik maak ze niet bewust mee ofzo. Anyway, ik leef nog en het gaat goed met me, dat jullie daar niet aan gaan twijfelen ;). Ik zal proberen voortaan weer meer te posten, al is het alleen maar omdat ik dat zelf leuk vind.

Maar dan nu een prangende (volledig overbodig woord, ik weet het, maar het staat zo chique) vraag waar ik vandaag een paar keer over nagedacht heb, en waar ik het met een paar mensen over gehad heb. Is 'een paar' altijd twee? Dit vertelde mijn mama mij vroeger namelijk altijd, wanneer ze bijvoorbeeld zei 'Pak maar een paar snoepjes' en wanneer ik dan lekker bijdehand vroeg 'Hoeveel is een paar precies?' Twee dus, volgens mijn moeder. Maar nu denk ik hier anders over. Je hebt om te beginnen twee soorten 'paar'. Het ene is het soort paar van 'een paar schoenen'. Twee schoenen die bij elkaar horen, en die dus een paar vormen. Maar, in mijn optiek heb je ook een ander soort paar: het soort paar dat je kan gebruiken bij 'een paar snoepjes'. Dat hoeven er niet altijd twee te zijn, ik vind dat 'een paar snoepjes' ook kan slaan op drie of vier of vijf snoepjes. Maar, om het ingewikkeld te maken: je kunt ook weer een paar paar hebben. Een paar paar schoenen, wat er dan bijvoorbeeld vier zijn. Of zes, want die eerste paar uit 'een paar paar schoenen' hoeven er dus niet persé twee te zijn vind ik. Die tweede paar uit 'een paar paar schoenen' dan weer wel. Snappen jullie mijn punt? In feite zijn er dus twee soorten 'paar'.

Zo, heb ik jullie weer even mee laten genieten van mijn heldere moment van de dag. Niet dat ik het verder eigenlijk niet druk heb met van alles en nog wat, of dat ik niks beters te doen heb dan over dit soort toch redelijk onzinnige kwesties nadenken, maar toch. Soms doe je zoiets zou eenmaal.

Soms ben ik echt een vervelend bijdehandje

2007-05-15T13:01:00.000+02:00

Ik loop, omdat ik deze dag erg veel nuttigs wil doen, enigszins gehaast richting Oudegracht. Stapt een klein vervelend glad verkoop-meneertje met zo'n zelfingenomen blik op me af:
'Jongedame, mag ik jou misschien even iets vragen?'
'Dat doe je al. Maar nee, sorry, ik heb echt even geen tijd.' (De tijd die ik daar gewonnen heb zit ik nu met het typen van dit stuk overigens weer te verdoen, maar dat terzijde. Je moet toch iets?)
Een stilte volgt. Een lange stilte. Hij kijkt me enigszins verward aan, terwijl ik door begin te lopen. Uiteindelijk roept hij me nog na: 'Ja dat klopt helemaal... Een fijne dag nog dan!'

Heerlijk, lekker bijdehand doen en ervoor zorgen dat mensen niks meer weten te zeggen. En er daarna in jezelf lekker lol om hebben.

Lente = Liefde?

2007-05-08T12:55:00.000+02:00

Ik vind het er verdacht veel op lijken dit jaar. Echt overal om me heen zie ik het: nieuwe liefdes, dates, koppelpogingen, iemand die iemand anders stiekem wel heel leuk vindt en nog meer van dat soort dingen en varianten... En echt iedereen (met misschien een hele enkele uitzondering) lijkt er wel op de een of andere manier en in meer of mindere mate aan mee te doen of wordt er aan onderworpen. En dat allemaal binnen een paar weken. Gewoon ineens, als uit het niets gebeurt het allemaal. Heel bizar. Zo'n ontzettende lente heb ik nog nooit meegemaakt.

"70% fruit"-mysterie opgelost!

2007-05-03T13:19:00.000+02:00

Ooit schreef ik over een bakje verse meloensalade van de Albert Heijn, waar op stond '70% fruit'. Ik bedoel dit stuk. Nu was mijn lieftallige huisgenootje dusdanig geïntrigeerd door deze kwestie, dat zij besloot om de klantenservice hierover te mailen. Na een eerste mailtje waarin stond dat het nog onduidelijk was en dat het uitgezocht zou worden, kregen we gisteren, na een paar weken wachten, eindelijk antwoord:

Geachte mevrouw L.,

Wij hebben navraag voor u gedaan binnen de organisatie en kunnen u meedelen dat de "70% fruit" staat op 70% van dagelijkse behoefte aan fruit. Door mindere bevestiging is het etiket onduidelijk. Er is actie genomen naar de leverancier, zij zullen er op toezien dat de etiketten juist geplakt worden en de tekst goed leesbaar is.

Met vriendelijke groet,
Albert Heijn Klantenservice

Mary Perez Lopez

Dus dit mysterie is ook weer opgelost. Ook vooral erg fijn dat de Albert Heijn dit soort kwesties tot op de bodem uitzoekt en vooral erg serieus neemt. Heerlijk. Nu alleen nog even de Wieckse Witte klantenservice contacten met de vraag waarom ze in hemelsnaam koriander in ons witbier gestopt hebben.

Toch weer iets over mijn fiets

2007-05-01T17:52:00.000+02:00

Het lijkt wel of ik er niet over uitgepraat raak: dat goeie ouwe fietsje van me. Vandaag weer een opmerkelijke ontdekking gedaan. Zondag en gisteren had ik mijn lieftallige fietsje al op de grond zien liggen. Ik dacht toen bij mezelf 'die ga ik nu niet oprapen, dat doe ik wel als ik hem nodig heb'. Iets met je tijd zo efficiënt mogelijk indelen ofzo... ;). Anyway, wat schetste mijn verbazing? Ik wilde vanmiddag mijn fietsje op gaan rapen om er even mee naar de supermarkt te fietsen. Maar wat bleek? Het oprapen was helemaal niet nodig! Iemand was gewoon zo lief geweest om mijn fiets recht te zetten! En het is echt al de derde keer binnen iets meer dan een maand dat dit voorkomt. Ik zeg het je, iemand ziet iets bijzonders in mijn oude vertrouwde bruine Gazelle-rammelbak die toch echt bijna dood is. Misschien iemand die besloot om die goede fiets in zijn laatste levensperiode een waardiger leven dan een leven op straat te gunnen?

ROME!

2007-04-23T21:43:00.000+02:00

Gisteren teruggekomen van zes dagen (nou ja, eigenlijk vier want twee dagen waren alleen reizen...) Rome. En nu weet ik het zeker: wat een superstad is dat! Ik denk zelfs de mooiste stad die ik gezien heb. Het was de tweede keer dat ik er was, maar toch vond ik alles wat ik al ooit gezien had nog even mooi of misschien zelfs wel mooier dan de eerste keer. Super mooie gebouwen, cultuur, lekker eten, lekkere wijn, heerlijk weer, leuke mensen, gezelligheid, topsfeer, nieuwe dingen gezien. Het was gewoon helemaal top! Gelukkig heb ik een muntje in de Trevifontein gegooid, dus als het goed is kom ik er nog wel een keer terug!
Ga ik nu even verder met nagenieten...

Net als in de film

2007-04-02T22:52:00.000+02:00

Je hebt al een redelijke rotdag, omdat je het én heel druk hebt gehad de hele week, én je over hebt laten halen de dag ervoor te gaan stappen waardoor je nu erg moe en gaar bent. En dan wordt je vader 50 jaar, dus moet je op feest. Je besluit redelijk op tijd de trein te gaan halen, zodat je mooi op tijd bent voor het feest en eerst nog even kan relaxen voor al die mensen komen. Helaas is er door een aanrijding geen treinverkeer mogelijk op je traject, en moet je helemaal via Arnhem/Nijmegen omreizen. Jammer, maar je gaat maar met de stroom mee. Je belandt in een super drukke trein, en neemt plaats op de enige nog vrije zitplek: het trapje op het balkon. Om je heen staan en hangen allemaal mensen, zelfs de koffieverkoper heeft zijn werk neergelegd wegens de enorme drukte en staat op het balkon. De trein rijdt maar door, en stopt bij een station. Het einde van de reis is nog lang niet in zicht, en je baalt omdat je amper op tijd kunt zijn voor het grote feest. Vlak voordat de trein weer vertrekt, beseft een vrouw dat ze er uit moet. Ze rent over het trapje naar beneden. Hierbij stoot ze met haar grote tas tegen jouw tas, die ook op het trapje staat omdat hij simpelweg nergens anders meer kan staan. Doordat mevrouw tegen je tas stoot, valt hij langzaam naar beneden. Het trapje af. De trein uit, het perron op. En dan zo naar beneden het perron op. Vette paniek, want de deuren zouden nu maar eens dicht gaan en de trein zou er maar eens tig keer overheen rijden. Maar dan gebeurt er iets bewonderingswaardigs. De jongen die normaal gesproken koffie en lekkernijen verkoopt, maar die door omstandigheden zijn werk heeft neergelegd, springt heldhaftig uit de trein en gebaart de machinist te wachten: 'Wacht maar, dat los ik wel even op!' Je kijkt hem hoopvol aan en hij gaat op de grond liggen, en kan net bij je tas. Hij tilt hem omhoog, en overhandigt hem aan je. Jullie kijken elkaar aan, en je glimlacht en bedankt. Hij glimlacht terug, en jullie wisselen telefoonnummers uit, en ze leefden nog lang en gelukkig.

Is het geen sprookje? Je zou bijna denken dat het niet kan in het echt. Maar jawel, dit verhaal is waargebeurd. Bijna. Alleen de laatste twee zinnen zijn verzonnen. Maar ach, die maakten het verhaal net even helemaal af, toch?

Recalcitrant

2007-03-30T15:30:00.000+02:00

Waarom word ik toch altijd zo recalcitrant als ik heel moe/brak/gaar ben??? Alles vind ik dan stom en vervelend en irritant, maar niet op een heel vervelende manier. Eigenlijk blijft het bij zeuren over dingen die me normaal echt helemaal niks uit maken. Zeuren om het zeuren, zeuren om lekker bijdehante opmerkingen te kunnen maken. Waarom? Ik vind het niet heel erg hoor, begrijp me niet verkeerd. Ik vind die buien altijd wel grappig eigenlijk, heb er altijd wel lol om als ik mezelf zo hoor zeuren over iets heel onbenulligs. Alleen het is zo ontzettend vermoeiend voor mezelf...

Quote van de Dag

2007-03-21T19:21:00.000+01:00

Volgens Karin dan, zij was ook degene die vond dat ik hem maar op mijn weblog moest posten. Bij deze:

K komt meedoen aan mijn onderzoekje en neemt overheerlijke cappuccino (de beste van Utrecht, van de Australian! Gaat dat proeven!) mee.
D: "Hoeveel krijg je voor deze koffie?"
K: "Ooh, nee niks, dat is goed zo. Jullie kwamen de vorige keer ook met koffie aanzetten."
D: "Ja, maar toen was ik zo blij dat ik volgensmij de hele wereld nog wel koffie had gegeven."

Nog even terzijde...

2007-03-12T20:00:00.000+01:00

Waarom bestaat de uitdrukking 'maar dat terzijde'??? Mensen gebruiken dat altijd ergens tussendoor, als ze eigenlijk iets heel anders aan het vertellen zijn en iets willen zeggen dat helemaal buiten die hoofdlijn ligt. Iets wat dus eigenlijk niet belangrijk is, maar wat ze toch willen zeggen. En daar zit het hem juist in. 'Even terzijde' wordt dus gebruikt als zoiets als 'het past er nu niet bij en het is niet belangrijk, maar ik wil het toch graag kwijt'. Dan is het dus kennelijk toch belangrijk genoeg om te vermelden, en juist niet terzijde te plaatsen! Zeg dat dan ook niet! Of denk ik nu weer eens teveel na over een uitdrukking?

verslag, zon en frappiato

2007-03-12T18:44:00.000+01:00

Oooooh wat een zeer welkome mooie dag! En dat zomaar ineens na zo'n rot-halve-week waarin ik allebei mijn twee mastervakken echt even niet meer zag zitten en ik bijna overwogen heb om maar te stoppen met die master omdat het gewoon echt teveel was. Ik dacht echt dat het niet meer goed kwam. Maar toen vandaag mijn verslag ingeleverd was én het natuurlijk ook nog eens heerlijk weer was, had ik eindelijk het idee dat ik weer op aarde was beland. Zoals altijd was het toch weer goed gekomen. Heerlijk, wat een energie weer! En als klap op de vuurpijl dronk ik ook nog eens mijn allereerste Frappiato van dit jaar! En ja, die kun je in de winter ook wel drinken, maar dat doe ik niet, dus dit was een teken dat er écht betere tijden aan komen! Woei, ik ben weer helemaal blij! :)

Lambrusco-alcoholist

2007-03-02T16:38:00.000+01:00

Vandaag was ik in de supermarkt. Ik stond in de rij voor de kassa. Twee plaatsen voor mij stond een man met een nogal onverzorgd uiterlijk, en één blik bier in zijn hand, verder niets. Ineens roept hij verschrikt 'Shit!', keihard. Hij draait zich lomp om en rent zowat richting drankafdeling. Nou ja, dat kan, hij zal wel wat vergeten zijn. Maar, één minuut later kwam hij weer achter mij in de rij staan. En wat schetste mijn verbazing? Hij had zijn blik bier omgeruild voor een kansloze anderhalve-liter fles Lambrusco die maximaal € 1,99 kost. En ja, die prijs weet ik, en dat komt enkel door vroeger tijden waarin ik met vriendinnetjes altijd alleen maar Lambrusco dronk en geen andere wijn of alcoholische drank. Godzijdank is dat tijdperk nu voorbij en drink ik nu doorgaans (op enkele kansloze Lambrusco-uitzonderingen na...) goede wijn, maar dat terzijde. Mijn punt is: waarom drink je als alcoholist Lambrusco??? De enige reden die ik kan bedenken is dat het goedkoop is. Maar dat blik bier, dat er overigens ook kansloos uit zag, leek me nog goedkoper. En daar zat bijna evenveel in, en het was tenminste vast lekkerder geweest dan die kansloze Lambrusco. Pffff, koop dan lekkere wijn of gewoon hele sterke drank als je alcoholist bent. Of gewoon bier. Koop in ieder geval geen Lambrusco, dat is zo ongeveer de meest kansloze alcoholische drank die je kunt verzinnen, naast de Breezers en mixjes natuurlijk. Maar goed, misschien heeft die goede man ook wel eens last van een zwak voor Lambrusco, net als ik heel af en toe uit pure nostalgie nog wel eens heb...

100% fruit

2007-02-25T00:40:00.000+01:00

Vandaag had ik een bakje verse meloensalade van de Albert Heijn to go. Lekker. Maar wat schetste mijn verbazing? Op de verpakking stond '70% fruit'. Uhm, dat moeten ze even uitleggen hoor. Er zat echt alleen maar fruit in dat bakje hoor. En er zat dan wel zo'n plastic vorkje in, maar dat was echt geen 30%. En de verpakking meetellen vond ik ook nogal triest. Enige optie was dat die 30% niet-fruit sloeg op de drie pitjes die ik ontdekte (onwaarschijnlijk) of op de lucht in het bakje (ook onwaarschijnlijk) of op het water in de meloen. En tsja, dat laatste is dan misschien wel iets waarschijnlijker, maar toch is het stom. Je zegt bij een pak melk toch ook niet dat er bijvoorbeeld maar 10% melk in zit omdat de rest water is? Conclusie: vage informatie op de verpakking, en daar hou ik niet van. Of heeft iemand een logische verklaring?

Sommige zijn wél lief

2007-02-15T23:45:00.000+01:00

Politieagenten. Sinds ongeveer een jaar had ik er meestal geen goed woord voor over. Ik kreeg toen namelijk een keer een bekeuring, zogenaamd voor 'door rood licht fietsen'. En dat terwijl ik die ene bewuste keer juist heel goed naar het stoplicht keek, en zag dat het oranje was en bewust besloot dat ik nog wel door kon rijden. Die keer kreeg ik een bekeuring voor het door rood rijden. € 35,-, ik zal het nooit vergeten. Wat was ik kwaad op die politieagent. En niet zozeer op hem persoonlijk, maar op het idee dat hij als politieagent de bevoegdheid had om mij gewoon te bekeuren, met als gevolg dat ik geen poot had om op te staan want het was zijn woord tegen het mijne.
Maar nu moet me iets van het hart. Er zijn ook aardige, hele lieve politieagenten. Ik fietste vanavond richting de stad. Zonder licht, want ik heb besloten dat licht op mijn fiets niet aan mij is besteed. En ja, dat is echt mét reden. Ik heb een tijd geleden eens drie keer lampjes moeten kopen in een periode van drie weken, omdat ze steeds kapot gingen toen ik ze vastmaakte of iets dergelijks. Kortom; die dingen willen gewoon niet aan mijn fiets, niets aan te doen en daar heb ik me bij neergelegd. Ik had me er dan ook bij neergelegd dat ik vast wel eens een bekeuring zou krijgen. En vanavond was daar een moment voor. Ik fietste dus naar de stad. Schijnt er ineens een agent, hij was samen met nog een agent, met een zaklamp op mij. 'Jongedame, stop eens even'. Owjee. 'Het licht....' Ik zeg: 'Ja ik weet het, ik heb geen licht. Maar mijn lampjes zijn kapot gegaan, en ik weet dat het fout is, maarja ik heb nou eenmaal nu geen licht', me al neerleggend bij de bekeuring. Zegt die allerliefste meneer agent: 'Ja, dan gaan we dus maar even lopen, oké?' 'Ja, dat is goed hoor.' Prima, ik loop wel even. 'Fijne avond nog hè!'. En dat was het! Niet eens een bekeuring! Stukje lopen, en om de hoek natuurlijk weer gewoon op mijn fietsje gestapt. Lief toch?

I've been tagged!

2007-02-07T13:09:00.000+01:00

Door Elsjefieder. En dat betekent dat ik nu vijf dingen over mezelf moet vertellen die maar weinig mensen weten. En dan mag ik daarna weer drie andere bloggers aanwijzen die hetzelfde gaan doen. Goed, komt ie...

1. Ik hou niet van drop. Sterker nog, ik lust het gewoon niet. Omdat heel Nederland zo ongeveer fan is van drop, heb ik geprobeerd het te leren eten. Maar het lukt me niet, ik vind het gewoon vies.

2. Ik kan heel slecht tegen mensen die hun beloftes niet nakomen. Mensen die zeggen dat ze iets zullen doen, en het dan uiteindelijk niet gedaan hebben. Dit kunnen echt heel uiteenlopende dingen zijn. En dan gaat het me niet zozeer om het feit dat je iets niet doet, maar om het feit dat je zegt dat je het wel doet. Zeg dan niks en doe ook niks, das prima. Maar zeg niet dat je iets doet als je toch al weet dat je het niet gaat doen. Onbetrouwbaarheid, daar kan ik heel slecht tegen.

3. Ik hanteer soms een bepaalde logica die ik zelf nog maar net kan volgen. Dan zeg ik dingen in een blijkbaar logisch verband, en later vraag ik me dan af waar ik die logica vandaan haal. Soms snap ik mijn eigen hersenspinsels later niet meer, hoewel ik dat dan natuurlijk niet probeer te laten merken. Een voorbeeld, het stamt uit de periode dat het echt keihard waaide. Ik vertel tegen mijn huisgenoot: 'Ik ging boodschappen doen, maar toen zag ik dat mijn fiets op de grond lag. Toen ben ik maar gaan lopen.' En dat die huisgenoot dan zoiets zegt als 'Ja, want als ik hem laat liggen staat hij morgen vast wel weer?' En dan gewoon ja zeggen. Achteraf stond hij trouwens de volgende dag wel netjes weer overeind, dus het klopte nog ook, maar dat terzijde ;).

4. Ik vind Xander de Buisonjé dus echt heel cool (jaja, net als Elsjefieder, maar deze moest er nou eenmaal in). Zijn muziek is echt goed, mooie teksten en leuke liedjes. En dan die verschijning... Ik vind ook dat Xander meer erkenning moet krijgen voor zijn werk, dat verdient hij! En ja, ik ben echt serieus, dus niet lachen!

5. Ik wil nog een keer een wereldreis gaan maken of iets dergelijks. Een half jaar of een jaar ofzo alleen maar reizen, en allemaal gave landen zien. Australië, Nieuw-Zeeland, Thailand, Maleisië, China, Mexico, Argentinië, Cuba, Brazilië enzovoort enzovoort... Ik wil nog zó veel van de wereld zien en meemaken en ik hoop echt dat het er nog een keer van gaat komen!

Zo, dat was het wel. Zie maar wat je ermee doet ;). Ik wil het stokje doorgeven aan Marjolein, Carla en Sander nog maar een keer (misschien doet hij het dan nog...).

Nordic Walking

2007-02-02T15:11:00.001+01:00

Tsja. Dat is nou zoiets waar ik echt niet tegen kan. Zoiets waarvan ik denk 'Moet dat???'. Wie dat in hemelsnaam ooit bedacht heeft... Het schijnt echt heel hip te zijn enzo, onder vijftigplussers tenminste. Maar ik begrijp het niet. Misschien omdat ik nog jong ben, maar toch. Waarom? Je kunt toch ook gewoon wandelen? Waarom moet je dan als een debiel met stokken gaan lopen harken? Ik geloof ten eerste niet dat je er beter door vooruit kunt en ten tweede geloof ik niet dat het beter voor je is dan gewoon wandelen. Ja je gebruikt je armen misschien. Maar, lieve vijftigplussers, neem één ding van me aan: het ziet er gewoon belachelijk dom en debiel uit als je midden in de stad loopt met van die achterlijke stokken, temidden van het winkelend publiek. En dat domme gezicht weegt niet op tegen het eventuele profijt dat je ervan hebt, geloof me. Als je dan toch zo graag wilt gaan Nordic Walken, doe dat dan in het bos ofzo. Dat kan ik nog enigszins begrijpen, én, groter voordeel, dat hoef ik niet te zien, want zo vaak kom ik niet in het bos. Doe me gewoon een lol en ga niet midden in de stad lopen met die stokken, en kom al helemaal niet de Mockamore binnen met je kenmerkende muts of haarbandje en die achterlijke stokken. Dat kan gewoon echt niet en daar word ik heel agressief van. En dat word ik niet snel, dus...

Lief weblogje van me,

2007-01-28T16:26:00.000+01:00

Ik wil bij deze even mijn excuses aanbieden voor mijn gedrag van de laatste tijd. Ik heb je nogal verwaarloosd, en dat spijt me oprecht. Waar ik ooit zo actief was, laat ik je nu al tijden links liggen. En die enkele keer dat ik aandacht aan je besteedt, laat qua kwaliteit nogal eens te wensen over. En geloof me als ik zeg dat ik dat echt jammer vind. Want onze relatie was ooit zo goed. Bij het minste of geringste dacht ik al aan je, en als ik iets bijzonders meemaakte of alleen maar een mooi gezegde leerde wilde ik het met je delen. Maar nu, ik weet het niet. Noem het tijdgebrek, of noem het gewoon laks. Ik weet niet wat het precies is. Het is in ieder geval niet meer zoals vroeger. En dat ligt aan mij, en dat spijt me. Want ik vind je nog wel heel leuk en lief, en ik hou nog steeds van je. Ik zou willen dat onze relatie nog steeds hetzelfde was als vroeger, en dat ik je nog steeds alles wilde vertellen. Dat ik nog steeds alles met je zou willen delen en dat ik wat vaker spontaan aan je dacht. Ik hoop dat je me vergeeft, en ik zal hier aan gaan werken. Mijn oprechte excuses, lief weblogje. Ik hoop echt dat onze relatie binnenkort weer net zo mooi zal zijn als vroeger.

Veel liefs,
di-jan

De fiets is een éénpersoonsvervoermiddel

2007-01-18T21:46:00.000+01:00

In essentie is de fiets een éénpersoonsvervoermiddel. Kwestie van zitten, trappen en sturen en klaar. Simpel genoeg. Nu zijn er in een (waarschijnlijk) ver verleden ooit mensen geweest die bedacht hebben dat je hem ook wel als tweepersoonsvervoermiddel kunt gebruiken. Namelijk door één van deze twee personen op de bagagedrager te planten. En daar ging het al mis; dat ding heet niet voor niks een bagagedrager natuurlijk. Die is niet bedoeld voor het vervoer van mensen. Voor het vervoeren van twee mensen per fiets hebben ze namelijk al de tandem uitgevonden. Goed, mijn punt is duidelijk lijkt me: één persoon op een fiets.
Wat ik hiermee wil zeggen? Dat ik een hekel heb aan achterop een fiets zitten. De dag erna is het vooral vervelend, aangezien zowel de buikspieren als de rugspieren als ook nog de spieren aan de zijkant daar dan ernstige pijnen ervaren (noem het een uitzonderlijk of apart geval, maar het is echt zo). En nee, je hoeft natuurlijk niet persé achterop een fiets te gaan zitten als je met vier personen en twee fietsen bent. Je doet het natuurlijk zelf. Maar omdat die mensen vroeger ooit het briljante plan hadden om met meer dan één persoon op een fiets te gaan zitten, is dit tegenwoordig de meest gehoorde én gebruikte oplossing voor dat soort gevallen. En dat is jammer. Want als niemand ooit bedacht had om met zijn tweeën een fiets te bestijgen, waren we gewoon gaan lopen en had ik nu geen spierpijn.

Finito

2007-01-16T15:48:00.000+01:00

En jawel, het is zover: mijn stage is voorbij. Over, afgelopen, finito. Hoewel ik het soms best moeilijk vond om elke dag vroeg op te staan en de hele dag te werken, ben ik blij dat ik vrijwillig stage ben gaan lopen. Het was erg leuk en leerzaam en ik ben er een hoop wijzer door geworden. Stiekem vind ik het ook wel een beetje jammer dat het nu voorbij is, hoewel ik natuurlijk wel blij ben dat ik de komende drie weken vrij ben én hoewel ik er af en toe nog wel kan werken.
Dus daar zit ik dan, op mijn eerste echte vrije dag sinds tijden, en met nog vele vrije dagen te gaan. Nou ja, min of meer vrij dan. Ik heb natuurlijk wel dingen te doen, zoals nog een heel stageverslag schrijven en commissiedingetjes. En natuurlijk een sociaal leven inhalen en Mockamore inhalen en dat soort dingen, maar daar heb je geen hele dagtaak aan, en al zeker niet drie weken lang. Oftewel: ik mag gewoon regelmatig niks doen de komende tijd. En dat is best moeilijk. Het voelt zo onnatuurlijk om door de week op te staan als het al licht is, en om dan gewoon relaxed te gaan ontbijten en een beetje rond te hangen en maar te zien wat de dag je precies brengt. En het is vreemd om midden op de dag door de stad te lopen. Op de een of andere manier heb ik nog niet helemaal door dat ik gewoon vrij ben, en dat die dingen dus gewoon 'mogen'; het voelt namelijk een beetje als tijdverspilling en ik heb het idee dat ik nog heel veel moet doen en dat ik wel betere dingen te doen heb. Nou, niet dus. Die dingen die moeten komen echt wel als ik daar af en toe één dagje voor reserveer. Dus ik mag gewoon relaxen. Maar daar moet ik wel eerst even een knop voor omzetten. Ik moet nog even goed beseffen dat ik vakantie heb. En er ook nog even heel blij mee zijn, want veel mensen in mijn omgeving lijken nog blijer voor mij te zijn dan ik zelf ben, en ze lijken het me nog meer te gunnen dan ik zelf. Terwijl ik toch eigenlijk vind dat ik het echt wel verdiend heb om even vrij te zijn. Maar ik kan het me mezelf op de een of andere manier nog niet toestaan om lekker niks te doen...

Voorbereidende vragen

2007-01-08T21:32:00.000+01:00

Vragen stellen. En dan bedoel ik vooral een aparte vorm van vragen stellen, namelijk die vragen die gesteld worden met een bepaald doel. Een extra doel, naast gewoon antwoord krijgen. Vragen stellen, niet zozeer omdat je het antwoord op die vraag wilt weten. Nee, vragen stellen, omdat het antwoord erop je dan weer in de gelegenheid stelt om een volgende vraag te stellen. Een soort van voorbereidende vraag. Snap je? Dus zoiets van 'Heb je morgen je fiets nodig?' en dan bij een ontkennend antwoord vragen 'Mag ik hem dan lenen?' Zoiets. Maar dan in allerlei gradaties, dus ook andere, meer serieuze dingen dan dit. Mooi vind ik dat. Misschien vooral omdat ik het nooit door heb, omdat ik zo naïef ben om bij de eerste vraag nog niet meteen door te hebben dat er nóg een vraag gaat komen, en omdat ik dan al helemaal niet doorheb wélke vraag dat zou zijn. Of omdat ik nou eenmaal nooit heel veel verder vooruit denk dan het 'nu'. In ieder geval, die tweede (of zelfs derde...) vraag is voor mij dan vaak verrassend (en nee, niet zozeer bij een geval als hierboven, dan heb ik echt wel door dat die persoon mijn fiets wil lenen...). Sommige mensen zijn er echt heel goed in. En hoewel het soms vervelend en een tikkeltje irritant is omdat ik het niet door heb en het later ineens wel besef, is het mooi. En het voorbeeld van vorige week is zelfs zo mooi dat ik er misschien een nieuw bijbaantje aan over ga houden... Leve de voorbereidende vragen!

Iedereen zal weten hoe ik heet

2006-12-27T23:07:00.000+01:00

Stiekem, heel stiekem, vond ik Volumia altijd al heel gaaf. Het is over, Afscheid, Hou me vast... allemaal toppers. Maar ook de minder bekende nummers vond ik al heel goed. En toen Volumia uit elkaar ging bleef ik Xander de Buisonjé heel cool vinden. Maar omdat er verder erg weinig mensen waren die dat begrepen, hield ik dat stil. Het is niet dat ik me er voor schaamde ofzo, maar het was meer zoiets van 'Ik zal andere mensen er maar niet mee lastig vallen, die kunnen dat niet waarderen'. Voor mijn niet-officiële verjaardag op 9 oktober dit jaar kreeg ik dan ook een dvd van Volumia. Helemaal cool. Ik was er nog niet aan toe gekomen om hem hélemaal te bekijken (alleen af en toe een paar nummers), maar vanavond heb ik hem van A tot Z bekeken. En naar aanleiding daarvan wil ik even iets kwijt: Ik weet het zeker, Xander is gewoon top! Wat een vent! Hij is zo schattig en leuk en lief. En hij kan ook nog eens super goed zingen! Oftewel: vanaf nu ben ik écht fan en geef ik er niks om dat andere mensen hem misschien irritant vinden. Ik vind Xander cool en leuk, en ik wil naar een concert of iets dergelijks. Dus bij deze dan één van zijn supercoole liedjes: Iedereen zal weten hoe ik heet.

Ik word net wakker
en opeeens heb ik het antwoord
Op een gewetensvolle vraag
'k spring uit m'n bed, bel naar mijn werk en zeg mijn baan op
We gaan het anders doen vandaag

'k Breek met het verleden en ik ga
mijn hart achterna

Ik ben geboren om te leven
En niet zomaar weer te gaan
Dus ik zorg dat ik mijn tijd hier goed besteed
Niemand in de wereld zalme stil zien staan
En iedereen zal weten hoe ik heet

het is niet meer
dan vierentwintig uur geleden
en ik lig lachend op het strand
Of ik nu dronken wordof ergens werk zal zoeken
Ik heb het zelf in de hand
Ik breek met het verleden en ik ga
M'n droom achterna

Ik ben geboren om te leven
En niet zomaar weer te gaan
Dus ik zorg dat ik mijn tijd hier goed besteed
Niemand in de wereld zalme stil zien staan
En iedereen zal weten hoe ik heet

We gaan het anders doen vandaag
'k Breek met het verleden en ik ga
mijn hart achterna

Ik ben geboren om te leven
En niet zomaar weer te gaan
Dus ik zorg dat ik mijn tijd hier goed besteed
Niemand in de wereld zal
me stil zien staan
En iedereen zal weten hoe ik heet

Ik ben geboren om te leven
En niet zomaar weer te gaan
Dus ik zorg dat ik mijn tijd hier goed besteed
Niemand in de wereld zal
me stil zien staan
En iedereen zal weten hoe ik heet

Mu/int

2006-12-22T21:53:00.000+01:00

Heel vaak worden gerechten in een restaurant mooi opgeleukt met een takje munt. Zo'n mooi takje met een groen blaadje eraan. Munt dus. Maar dan heb je ook nog mint. Mintijs en gewoon 'mint' als ingrediënt van ik weet zo gauw even niet wat bijvoorbeeld. Nu vroeg ik mij iets af. Wat maakt munt tot munt en wat maakt mint tot mint? Wanneer is iets munt en wanneer is iets mint? Noem je het munt als het nog in blaadjesvorm is, dus onbewerkt? En is mint dan de bewerkte vorm van munt? Is iets voor te zeggen, maar dan heb je nog het geval pepermunt. Daar zit toch echt geen blaadje in, het is wel degelijk bewerkt. Dus eigenlijk zou het dan pepermint moeten heten. Volgens mijn theorie dan. Maar goed, die zal wel niet kloppen...

Oud

2006-12-22T11:26:00.000+01:00

22 jaar werd ik afgelopen woensdag. 22. En ik vind het echt oud... Het wordt elk jaar erger, maar dit jaar was écht een dieptepunt. Ik baalde dinsdagavond al omdat ik de volgende dag oud zou zijn. Pfff...22. Ik ben er nog niet aan gewend hoor. Doe mij maar 21. Terwijl dat in feite maar één dag scheelt: dinsdag was ik 21 en woensdag ineens 22. Raar is dat. Waarom vind ik het zo erg om 22 te worden? In feite word je natuurlijk gewoon elke dag één dag ouder. En dat getal, tsja, dat slaat toch eigenlijk nergens op? Als je je druk maakt om het feit dat je 'ineens' 22 bent en niet meer 21, kun je je eigenlijk elke dag wel druk gaan maken over het feit dat je weer een dag ouder bent geworden. Toch? En blijkbaar werkt het toch werkt niet zo. Psychisch is die 22 ineens een stuk ouder dan die 21.
Verder wil ik iedereen nog bedanken voor de lieve kaartjes, sms-jes, mailtjes, telefoontjes en natuurlijk krabbels, en heb ik wel een leuke verjaardag gehad hoor... ;)

This moment is for me

2006-12-08T16:32:00.000+01:00

Druk, druk, druk deze week. De hele week zoveel te doen, dat er amper tijd was om te koken en te eten, en slapen schoot er ook wel eens bij in. En dus ook geen tijd voor Mockamore. En dat is misschien nog wel frustrerender dan die andere dingen. Het is de laatste tijd al gereduceerd tot één keer per week, en dat is al erg genoeg. Dus dacht ik 'ja kom nou, dat moment laat ik me niet afpakken'. En hoewel ik niet relaxed bij de Mockamore heb kunnen zitten, heb ik wel een lekkere koffie meegenomen. Met op het bekertje de volgende tekst:

Hot delicate aromas
dark and pleasantly warm
teasing my senses,
this moment is for me

En zo was het. Ook al liep ik hem heel snel op te drinken om mijn bus te halen, dat was míjn moment, en ik werd er heel blij van.

Sinterklaas

2006-12-05T21:26:00.000+01:00

5 december, de dag van Sinterklaas. Op de radio het filenieuws.

'Tot slot nog drie kilometer file bij Sint Niklaas'

Kijk. Dat vind ik nou mooi. Dát is pas humor.

Tafel

2006-12-03T11:16:00.000+01:00

Wie heeft er in hemelsnaam ooit bedacht dat een tafel 'poten' heeft? Nu begrijp ik wel dat het handig is als die dingen er onder zitten, maar het gaat me om de benaming. Je zit wel aan het hoofd van de tafel, maar dan heeft zo'n ding wel poten. Dat gaat er bij mij niet in. Dat klopt niet. Een paard heeft een hoofd. En een paard heeft benen; als je poten durft te zeggen wordt meneer of mevrouw de paardenliefhebber kwaad. Waarom werkt dat met een tafel niet zo dan? Als je aan het hoofd van de tafel kunt zitten, heeft die toch ook benen? Ik vind dat we ook eens aan het gevoelsleven van die tafel moeten denken! Voortaan heeft een tafel dus benen!

Mmmm...

2006-11-27T20:39:00.000+01:00

Bij gebrek aan meer inspiratie om te schrijven de laatste tijd (geloof me, dat komt wel weer goed hoor), maar even een lekker gerechtje dat ik jullie niet wil onthouden. Ik hou namelijk erg van lekker eten. En ik wil ook best wel zelf koken, dat vind ik zelfs best leuk. Maar stiekem vind ik het niet leuk om heel lang te moeten koken en veel moeite te moeten doen, vooral niet als ik elke dag vrij laat thuis ben. Dus, dit is er één in de categorie 'super lekker en ziet er super uit, maar het kost weinig moeite'. Ideaal dus.
Men kookt een beetje pasta, genoeg voor de hoeveelheid personen waar je voor kookt. Je bakt een beetje spekjes of kip of wat voor vlees je dan ook lekker vindt. Daarna bak je er wat groenten bij, bijvoorbeeld paprika, prei, courgette en/of ui (voor de meest luie momenten: een kant-en-klaar groentepakketje). Als dit alles gaar is, doe je er wat creme fraîche doorheen. De gekookte pasta afgieten en bij het vlees en de groenten doen. Op het laatst een beetje honing én een beetje mosterd er doorheen mengen en even mee verwarmen en klaar is je lekkere maaltijd! Ik werd er in ieder geval blij van! :)

Glamourous

2006-11-17T16:06:00.000+01:00

Het was altijd mijn favoriete geurtje. Nou ja, na 'Ralph' van Ralph Lauren dan. Want die blijft stiekem mijn all-time-favourite. 'Glamourous' van Ralph Lauren (dat deze ook van Ralph Lauren is, is puur toeval). Hij rook zóóó lekker, en het flesje en de verpakking zagen er ook nog eens heel gaaf uit, met een echt diamantje op de dop en in goudkleurtjes. Geweldig dus. Maar nu hoorde ik van mijn moeder, die ik aangestoken had en die dat geurtje ook helemaal geweldig vond, dat hij uit de handel is genomen! Tsss.... Hij zou niet goed genoeg lopen! Terwijl ik toch echt een aantal mensen ken die hem wél helemaal geweldig vinden! Ik heb dus al een rondje Douglas en Ici Paris gedaan, maar helaas: tot nu toe onvindbaar. Dus als iemand hem ooit ergens tegenkomt: laat het me weten of neem hem voor me mee want ik mis mijn goeie oude Glamourous...

Eerste indrukken

2006-11-10T17:17:00.000+01:00

Eerste indrukken, ik vind het maar vreemd. Meestal probeer ik niet te snel op een eerste indruk af te gaan, omdat ik iets of iemand een kans wil geven om zich te bewijzen. Toch zijn er heel soms van die dingen waarvan je meteen al weet dat je het geweldig gaat vinden, zonder dat je het echt kent. Een recent voorbeeld van zo'n geval is Room Eleven. Toen ik er steeds meer over hoorde ging ik een beetje googelen en vanaf het moment dat ik de website van Room Eleven had gezien en een paar recensies had gelezen wist ik het al zeker: ik vind hun muziek leuk! Ik was al zo ongeveer fan, en dat terwijl ik nog nooit een noot had gehoord. Dus ja, de eerste indruk was goed. En gelukkig is die indruk alleen nog maar beter geworden na de muziek een tijdje geluisterd te hebben. De CD (Six White Russians And A Pink Pussycat) is echt geweldig: lekker vrolijk, relaxed én teksten waar je blij van wordt. Muziek waar je ochtendhumeur snel mee verdwijnt! Zo zie je maar weer dat er niet altijd iets op tegen is om op je eerste indruk af te gaan.

Omdraaien dan maar?

2006-11-03T16:39:00.000+01:00

Zucht. Wat hebben we toch soms goede ideeën. Vandaag weer zo één die ik jullie niet wil onthouden. Want hoewel hij misschien raar en onzinnig overkomt zit er zeker een kern van waarheid in. Goed, komt ie dan. Ik had het er met gekke Karin over dat veel mensen best wel een beetje meer om je heen mogen fietsen of lopen als ze je inhalen. Je weet wel, van die mensen die kennelijk het idee hebben dat ze best wel door mensen heen kunnen. Nou, mocht het je ontgaan zijn: je kunt niet door iemand heen! Dat gaat gewoon niet, klaar. Maar goed, wij met onze heldere en verlichte geest gingen natuurlijk meteen verder denken. Zo van, tsja, wat moet je dan, als je er niet doorheen kunt? Wij zijn nou eenmaal van die mensen waar je ook niet omheen kunt. Zo luidt het gezegde zo mooi in ieder geval. En hier hebben we dat heldere moment dan. Je kunt er niet omheen, maar er ook niet doorheen. En daar zit hem het probleem. Want wat moet je dan? Omdraaien dan maar?

Tot zover ons heldere moment, één van de vele heldere momenten. Die we om de een of andere reden altijd hebben na heel veel koffie. Amen.

Vrijheid

2006-10-27T22:41:00.000+02:00

Stage. Hoewel het me af en toe (vooral 's ochtends...) nog best een beetje tegenvalt en ik me op sommige momenten (ook vooral 's ochtends...) afvraag waar ik eigenlijk mee bezig ben, voelt het ook wel erg goed. Het is leuk, interessant én het voelt goed. Ik heb eindelijk weer eens het gevoel dat ik me écht ontzettend nuttig maak op een dag. Je bent dan wel de hele dag van huis, maar daarna is het voor jezelf volkomen gerechtvaardigd om helemaal niks nuttigs te doen, omdat je tenslotte al meer dan 8 uur hebt gewerkt. En dat geeft wel rust. Ondanks het feit dat je eigenlijk best wel lange dagen maakt. Nog een voordeel is het feit dat je de vrije dagen extra leert waarderen. In periodes met een uurtje of 8 college per week, heb je zoveel vrije momenten op een dag dat je niet meer inziet hoe fijn dat eigenlijk is. Maar nu, met doorgaans de vrijdag als enige vrije dag in de week, besef ik pas hoe heerlijk het is om vrij te zijn. Zelfs al doe ik op mijn vrije dag niet veel bijzonders en ga ik alleen maar een beetje thuis hangen, Mockamoren en een beetje winkelen, dan nog ben ik helemaal gelukkig en geniet ik er meer van dan voorheen. Gewoon omdat het voelt als 'mijn dag'. Omdat het voelt een dag die ik grotendeels zelf in kan vullen. Een gevoel van vrijheid. En daar hecht ik veel waarde aan.

Vreemd

2006-10-24T22:19:00.000+02:00

In de categorie 'vreemd' of zelfs 'what the fuck???':

iedere dag de deur uit gaan als het nog donker is en pas weer thuis zijn als het wéér donker is (nee dat 'werkende leven' was ik niet echt gewend nee...vreemd)
uit verveling TMF kijken en ineens een reclame voorbij zien komen over 'Het Meisje Met De Prei'... Sorry, maar heb ik iets gemist??? What the fuck is er aan de hand met deze wereld???
een vriendinnetje dat de naam Catherine Keyl hoort en meteen aan mij moet denken, terwijl ik helemaal niks met ons aller Catherine te maken heb, in tegenstelling tot mijn zus, die er ergens in de verte wél mee te maken heeft, maar waar ze dan weer niet direct aan dacht...(What the fuck???)
een moeder die het de hele dag over een 'Mars' heeft, en dan op zijn Hans Teeuwens zeg maar, dus echt 'marrrrrrrrrrrs'... (hoewel ik het haar zelf geleerd heb blijft het vreemd)
dat ik de laatste tijd vrijwel geen motivatie kan vinden om aandacht te besteden aan mijn blog, terwijl dat voorheen nooit een probleem was

Wist u dat...

2006-10-13T15:52:00.000+02:00

... de langste plaatsnaam 163 letters lang is? Die plaatsnaam is: 'Krungthepmahanakornamornratanakosinmahintarayutthayamahadilokphopnoppa-ratrajathaniburiromudomrajaniwesmahasatharnamornphimarnavatarnsathitsakkat-tiyavisanukamprasit'.
(bron: http://www.wistudat.net/popup.php?id=70)
Hahaha, hilarisch toch? Het plaatsje ligt in Thailand. Dus. Ik heb medelijden met de mensen die er vandaan komen, je zou die naam maar moeten onthouden én overal op moeten schrijven. Nee, doe mij dan maar Utrecht, das een stuk makkelijker.

(A-)Technisch

2006-10-11T22:34:00.000+02:00

Techniek. Altijd was ik er al een beetje huiverig voor. Vond het maar niks enzo. En vergeleken met veel mensen die ik ken vond ik mezelf helemaal a-technisch. Op mijn stage echter word ik nu al gezien als de meest technische persoon die er zit. Photoshoppen, fotoformaten veranderen en lay-outjes van de website worden aan mij overgelaten. Vragen over bestandsformaten en HTML enzo krijg ik allemaal doorgespeeld. En dat terwijl ik er zelf zo bij zit van 'uhm... ik denk dit en dat, maar ik weet het ook niet zeker hoor, ik kan wel iets leuks proberen...' Maar goed, kennelijk weet ik toch meer dan de rest. Prima, versterkt mijn vertrouwen in mijn kennis van techniek.
Maar, wat een wereld van verschil toch maar weer. Op de een of andere manier kan ik met mijn eigen technische apparaten toch altijd iets minder goed overweg. Ik kwam vandaag thuis, en besloot eens even mijn computertje te ontdoen van allerlei nutteloze software die er op de een of andere manier ooit terechtgekomen was. Op het eerste gezicht niks aan het handje, alles ging prima. Tot ik de zojuist geïnstalleerde nieuwe versie van iTunes uit wilde proberen. Geen geluid. Helemaal niks. Bleek ik SoundMAX, een of ander besturingsprogramma voor al je geluid voorzover ik begrepen heb, eraf gegooid te hebben. Terwijl ik nog heel even dacht: 'SoundMAX... nooit van gehoord. Klink belangrijk. Maarja, als ik er nooit van gehoord heb zal het dat wel niet zijn.' Ai... Wel dus. Daar ging mijn gevoel van 'yes, ik ben wél technisch!'...

Het probleem is nog niet gefixt trouwens, dus als iemand tips heeft graag!

Zonnig liedje bij herfstweer...

2006-10-02T22:17:00.000+02:00

Jason Mraz - Who needs shelter

Good-day sunlight
I'd like to say how truly bright you are
You dont know me but I know you
Youre my favorite star
Follow you I will so lets get moving

Who needs shelter when the mornings coming?
Absolutely theres no one
Who needs shelter from the sun?
Not me, no not anyone

By your clock the cock rooster crows
Then off to work where everybody goes
Slow, but eventually they get there
Picking up the day shift back where all left off
Confined and pecking at relationships
You know its only a worthless piece of shit

Who needs shelter when the mornings coming?
Absolutely theres no one
Who needs shelter from the sun?
Not me, no not anyone

I'd sleep it all away but the sun wont let me
I'd miss those lovely days of summer

Good-day sunlight
I'd like to say how truly bright you are
You dont know me but I know you
Youre my favorite

(Bron: http://www.lyricsfreak.com)

Alcoholist

2006-09-29T18:23:00.000+02:00

Nee dat ben ik niet. Oké, ik hou wel van een biertje of wijntje (bij voorkeur meerdere) op zijn tijd, maar een alcoholist ben ik niet. Maar zo voel ik me wel de afgelopen dagen. En dat terwijl ik van die dagen maar één dag gedronken heb. De rest van de dagen niets. Die dagen was ik dan weer wel de hele dag bezig met wijn. Teksten schrijven over wijn. Informatie zoeken over wijn. Foto's van wijn en wijn drinkende mensen zoeken en bewerken. Websites over wijn vullen en aanpassen. Wijn, wijn, wijn. Overal wijn, de hele dag door. En 's nachts droom ik over wijn. Echt waar! Ik droom de verschillende namen van exclusieve wijnen. Ik droom de stukjes tekst over wijn waar ik de hele dag mee bezig geweest ben. Het lijkt wel of ik aan bijna niets anders meer denk dan wijn! Ik voel me echt een beetje alcoholist... En dat allemaal door zoiets als een stage bij een bedrijf dat wijn verkoopt via internet! Ik kan straks in januari echt geen wijn meer zien denk ik. Maar goed, dan drinken we maar weer alleen bier... Verder is het heel leuk trouwens!

Stage!

2006-09-25T17:37:00.000+02:00

Jawel, jawel. Wat sommige mensen niet helemaal zagen gebeuren, is werkelijkheid geworden: ik heb een leuke stage gevonden! 'Dianne, jij gaat echt geen stage lopen. Je hebt gewoon nog geen zin om met je master te beginnen en zegt maar dat je stage wil gaan lopen.' Nee mensen, ik ga het echt doen. Vanaf morgen, vier dagen per week. Dan is het gedaan met late stapavondjes door de week (nou ja, één dag per week ben ik nog vrij ;)...). Gedaan met relaxmomenten overdag. Gedaan met vier keer per week Mockamore. Gedaan met doelloos door de stad lopen en winkelen. De harde realiteit van het werken gaan we tegemoet. Vroeg opstaan en laat thuiskomen. Maar toch heb ik er zin in! Het lijkt me een erg leuke stage en ik ben wel toe aan iets nieuws, iets anders dan gewoon vakken volgen. En ik denk dat het ook wel goed voor me is, een beetje regelmaat in mijn leventje. Een beetje hard werken en me écht nuttig voelen in plaats van de helft van de tijd lamballen en niks doen. Alleen vandaag doen we natuurlijk nog wel even lekker niks...

Lalalalala geld...

2006-09-22T12:04:00.000+02:00

Ik heb het ontdekt. De oorzaak van mijn geldproblemen. Geldproblemen is misschien een groot woord, maar goed. De oorzaak van het feit dat ik nooit veel geld over heb dan. Mijn hersenen blijken de rare kronkel te hebben dat er op een bankrekening niet veel geld mag staan. Dit wordt voornamelijk veroorzaakt door het feit dat er doorgaans ook niet veel geld op staat. Echter, wanneer ik bijvoorbeeld in de zomer heel veel gewerkt heb, en er dus wél wat extra geld op mijn bankrekening staat, staat dit er ook niet lang op. Het werkt gewoon niet zo bij mij denk ik. Extra geld staat gelijk aan teveel geld, aan overschot en dus aan geld uitgeven. Alles wat ik ook maar enigszins 'extra' heb, moet weg. Dat idee. En het gaat dan dus ook weg. Naar kleren, koffie, etentjes, dvd's en dat soort ongein. En het zal nooit overgaan. Want ik vind het gewoon veel te leuk om geld uit te geven. Soms is het gewoon echt nodig om geld uit te geven aan nutteloze dingen, of om toch maar die ene dvd te kopen, gewoon omdat die duurder is dan die andere die je ook wel wil hebben. Soms moet ik gewoon geld uitgeven om het geld uitgeven, omdat ik daar gewoon ontzettend blij van word. Dan maar geen geld over. Ik leef nu, later zien we het allemaal wel weer...

Onzin rules

2006-09-17T22:10:00.000+02:00

Na weer een schitterend galerijfeest meegemaakt te hebben gisteren/vannacht, ben ik er uit: onzin rules! Op die feesten is het zo leuk om gewoon slap te ouwehoeren tegen iedereen. Om mensen de raarste dingen wijs te maken. Om bijvoorbeeld tegen een filosofiestudent te doen alsof je heel serieus en filosofisch bent en hem je zogenaamde interessante theorieën (die je ter plekke bedenkt) te vertellen. En dan vervolgens bij elke vraag zoiets te zeggen als 'das allemaal relatief' of 'dat ligt toch aan je referentiepunt?'
Heerlijk is dat. Hoe onzinniger een gesprek, hoe meer ik opleef. Hoe nuttelozer een discussie, hoe interessanter. Hoe stommer het weetje, hoe leuker ik het vind. Ik heb een aantal jaren geleden ooit eens de uitspraak gedaan: 'Zodra het serieus wordt, haak ik af'. En die werd me toen niet heel erg in dank afgenomen. Maar ik moet bekennen dat hij nog steeds een beetje van toepassing is. Ik hou gewoon niet zo van serieus. Doe mij maar slap geklets. Onzin rules!

Raar volk

2006-09-13T18:29:00.000+02:00

Zwervers, daklozen of hoe je dat volkje ook wilt noemen. Het blijft een vreemd en apart volk. Komt er midden in de nacht eentje bedelen om een beetje geld. En als iemand dan voor de grap zoiets zegt van 'ja maar daar moet je dan wel wat voor doen', zijn ze daar nog toe bereid ook. 'Oké, dan spring ik naakt in de gracht. Krijg ik dan een beetje geld?' 'Oh, ja hoor!' En jawel, meneer de zwerver loopt naar beneden, trekt al zijn kleren uit en springt in de gracht. Klimt er vrolijk weer uit, trekt zijn kleren weer aan en komt zijn centjes ophalen... Raar volk als je het mij vraagt.

Wild Wild West

2006-09-08T18:01:00.000+02:00

En dan zit de introductie van de studie er weer op. Onder het thema CIWild Wild West gingen we op kamp. En dat was weer gezellig, leuk, gaaf en weet ik veel wat nog allemaal meer. En als je dan met je gare hoofdje weer thuis bent en terugkijkt op de fantastisch leuke week die je gehad hebt, blijf je automatisch nog wel even in de 'cowboy-sferen'. Ik bedoel, als je zoveel cowboyhoeden in een paar dagen tijd ziet, kun je niet anders. Als je dan daarna naar de supermarkt gaat om een lekker pizzaatje te scoren, is het dan ook erg prettig dat er kennelijk mensen zijn die met je meeleven. Die je nog even in die leuke Wild West-sfeer willen laten en je het gevoel geven dat het nog niet helemaal voorbij is. Dan is het prettig dat er van die mannen bestaan die boodschappen gaan doen met een heuse Buffalo Bill-cowboyhoed. Maar, let wel: alleen dan hè.

Mijn ouwe trouwe degelijke Gazelle

2006-09-01T17:33:00.000+02:00

Jawel, wederom eens een postje over mijn fiets. Hij blijft me verbazen namelijk. Wat een levenskracht heeft dat ding zeg! Al meerdere malen heb ik hem zo goed als opgegeven en gaf ik hem nog slechts enkele ritjes naar de stad op en neer. Maar telkens blijkt dat hij er weer min of meer bovenop komt. Nu ook weer. Zijn achterband was al lange tijd lek. En bovendien was het achterspatbord (dat ding dat boven je wiel hangt...) helemaal doormidden geroest. Ondanks mijn verwoede pogingen dit object steeds weer in bedwang te houden met karakteristieke blauwe touwtjes, danste het telkens weer op mijn band heen en weer. Dit ging natuurlijk gepaard met een herrie van jewelste. U begrijpt: ik zag het einde van mijn ouwe trouwe degelijke maar ontzettend lelijke bruine Gazelle naderen. En dat viel me zwaar. Ik was er serieus van overtuigd dat hij niet meer te redden viel en was stiekem al op zoek naar een vervanger. Maar, lieve lezers, er is goed nieuws: na een paar daagjes bij de fietsenmaker vertoefd te hebben, is hij weer helemaal de oude! Het kostte me wel wat, maar dan heb je ook wat. Namelijk je oude vertrouwde fietsje terug. En dat is me veel waard. Want wat fietst hij toch weer heerlijk en geruisloos! Ik zal er op fietsen tot hij letterlijk helemaal uit elkaar valt en totdat fietsen écht onmogelijk is geworden!

Vreemde anekdote

2006-08-26T10:48:00.000+02:00

Loop je midden in de nacht eens een keer met je slaperige hoofd naar de wc. Let wel, de wc mét radio die afgesteld staat op 3fm. Dit is later in het verhaal belangrijk, nou ja, het feit dat het om een wc mét radio gaat dan. Die zender doet er niet zoveel toe, maar goed. Doe je de deur van je kamer open en loopt de gang op. En ineens, vraag me niet waarom, zit dat zinnetje 'Suddenly I see' uit dat liedje van KT Tunstall in je hoofd. Gewoon midden in de nacht. En ik kan je vertellen, dan heb ik zelden een liedje in mijn hoofd. Maar goed, lekker vrolijk liedje, dus wat maakt het uit. Prima. Je doet de deur van de wc open en vervolgens doe je de lamp aan. De radio begint te spelen, en wat denk je? Juist. Hij laat direct het refrein van 'Suddenly I see' horen...

Back to reality...

2006-08-22T23:34:00.000+02:00

En daar zit ik dan, een beetje rustig op mijn kamertje. Terug in Nederland, na een heerlijke vakantie in Portugal. Heel blij, maar ook een beetje verdrietig dat het over is, kijk ik terug. En besef ik me dat ik weer terug ben. Terug in de harde realiteit. Meteen na aankomst op Schiphol al die regen. Meteen al dat gedoe met treinen die vertraging hebben en precies op tijd en uur ergens moeten zijn om je trein te halen. Meteen alweer werken. Niks relaxed en maar zien wat er gebeurt. Niks lekker relaxen op het strand. Niks mooie dingen bekijken. Nee, alleen maar het saaie koude en natte Nederland waar alles moet en waar weing tijd over blijft voor écht fijne dingen en voor relaxen. Zucht... Het was gewoon te kort. En ik heb nog wel even een tijdje nodig om af te kicken van die mooie vakantie... Hier dan maar even een terugblik in steekwoorden:
- het allermooiste en allerfijnste en allerrelaxte strand ooit
- sinaasappelkistje
- ik zeg goed toeven!
- Dolce Vita
- supermooie kust met mooie rotsformaties
- Lissabon
- het einde van de wereld
- pizza calzone
- Ferry van de Zaande
- karaoke en andere 'entertainment' in het hotel
- rare Engelsen
- creatief parkerende Portugezen
- breek de tent maar af!
- Pedros, Pablo en Paolo
- gids met koffieverslaving
- aan mijn lijf geen polonaise
- Oreo-verslaving
- de stevige hike
- spierpijn van het 'klimmen'

En zo zou ik nog eindeloos door kunnen gaan. Ontzettend veel gezien, gedaan en ook niet gedaan. Ontzettend veel flauwekul, onzin en lachen gieren brullen. Kortom: het was gewoon genieten baasje! :)

Eindelijk...

2006-08-13T19:50:00.000+02:00

Zucht. Eindelijk heb ik dan nu écht vakantie! Jeeej... Na wekenlang heel veel en vooral ook heel hard werken, is het dan zover: even een weekje helemaal vrij. Niks verplichtingen, gewoon lekker relaxen in het zonnige Portugal! Heerlijk, ik heb er ontzettend veel zin in. Met drie vriendinnetjes gaan we ongetwijfeld veel lol en gezelligheid beleven. En ook al doen we helemaal niks daar, dan nog zal ik compleet gelukkig zijn: alles is zo ongeveer beter dan steeds maar weer werken... Dus, lieve mensen: ik ga er even tussenuit! Tot volgende week!

Zonnebrandcrème

2006-08-10T15:48:00.000+02:00

Eindelijk is het dan bijna zover: op vakantie! Naar het zonovergoten Portugal om daar te genieten van een welverdiende vakantie. Lekker uitrusten. En ja, wat doe je in de dagen voordat je op vakantie gaat? Juist, de laatste dingetjes kopen. Tijdschriften, shampoo, douchegel, dat soort dingen. En natuurlijk datgene wat absoluut niet mag ontbreken: zonnebrandcrème. En laat nou net dat problematisch zijn dit jaar... Ik heb vandaag zo ongeveer alle Etos-vestigingen in Utrecht gehad (nou ja, niet alle, maar toch wel een stuk of vijf) en ook erg veel Kruidvat-vestigingen. Ook bij verschillende Albert Heijns heb ik gekeken, en bij de Konmar. Maar helaas. Nog steeds geen zonnebrandcrème. Nergens hebben ze geschikte. En dat terwijl ik niet eens heel kieskeurig ben. Oké, het liefste wilde ik die van Ambre Solaire, omdat die vorig jaar als beste getest is én omdat ik daar zelf al jarenlang goede ervaringen mee heb. En dan niet die spray, maar gewoon de crème. Maar helaas, die is erg schaars, en alleen verkrijgbaar in óf factor 4 (dat gaat niet lukken...) óf factor 40 of 50 (en dat is wel erg overdreven...). Dit is op zich nog niet zo'n ramp, maar bij andere merken is dit ook het geval! Nergens hebben ze zonnebrandcrème in factor 12 of 15. Sorry hoor, maar ik neem aan dat daar over het algemeen toch meer vraag naar is dan naar factor 4 of 50! Waarom is die dan juist onvindbaar??? Zo raar is het toch niet dat ik begin augustus nog zonnebrandcrème in een fatsoenlijke factor wil kopen??? Kansloos is het!

Ontzettend naïef en goedgelovig

2006-08-07T19:58:00.000+02:00

Dat ben ik ja. Hééééél naïef en goedgelovig. Je kunt me zo ongeveer alles wijsmaken. De meest vreemde en ongeloofwaardige dingen geloof ík wel. Waarom? Ik weet het niet. Het komt gewoon meestal niet in me op om te denken dat iemand niet de waarheid zou spreken. En ja, dan geloof je bijna alles. En dat weten mensen. En mensen maken daar misbruik van. Jammer, maar helaas. Hoewel het soms ook wel erg grappige situaties en gesprekken oplevert. Dat dan weer wel.
Maar goed, genoeg over mijn goedgelovigheid. Wat ik onder andere daarvan (oké, en van een vriendin die mij en anderen regelmatig voor de gek houdt) geleerd heb, is hoe je mensen voor de gek kunt houden. Als mensen een vraag stellen, is de stelregel: antwoord zo snel mogelijk en met een stalen gezicht. Wat je ook zegt, mensen geloven je bijna altijd. Zelfs mensen die niet zo goedgelovig zijn als ik. En verder geldt dat je gewoon stug vol moet blijven houden. Als iemand zegt 'nee dat is echt niet waar' gewoon er tegen in gaan. Uiteindelijk gaan mensen het dan wél geloven. Tenminste, sommige mensen...

Komkommertijd

2006-08-02T13:01:00.000+02:00

Ik weet het, ik heb al lang niets meer gepost. Sorry daarvoor. Maar ik heb dan ook eigenlijk écht niks te melden. Misschien ligt het aan het feit dat het vakantie is, en ik in de vakantie minder nadenk over interessante dingen ofzo. En er dan dus ook niets over te schrijven heb. Of misschien ligt het aan het feit dat ik erg veel werk en dat ik in de overgebleven tijd voornamelijk met mensen afspreek en leuke dingen doe. En dus niet veel tijd achter mijn computer doorbreng. Ik weet niet wat het is. Ik maak gewoon weinig weblogwaardigs mee. Niet dat het mij wat uitmaakt hoor, ik vermaak me prima. Vooral nu ik eindelijk die iPod nano heb gekocht! Jeeeej, en wat ben ik er blij mee! Maar dat even terzijde.

Blind Date

2006-07-25T15:27:00.000+02:00

Nee jongens, wees gerust, geen verslag van een of andere blind date die ik had. Nee, het gaat over iets anders. Ik besloot namelijk eens een keer met mijn moeder mee naar de Oirschotse bibliotheek te gaan. Wie weet vond ik wel een leuk boek om me te vermaken in mijn vrije uurtjes. Daar aangekomen, bleek dat ze een ontzettend leuk iets hadden bedacht. Er staat daar een kast, waar met grote letters 'Blind Date' op staat, met daarin allemaal pakketjes. In die pakketjes zitten boeken. Je kunt een pakketje uitzoeken en dat lenen, als extraatje in de vakantie. Het zijn allemaal boeken die geselecteerd zijn omdat ze bijzonder zijn; heel grappig of heel ontroerend, heel mooi geschreven of heel verrassend. Leuk toch? Een blind date met een boek. Ben benieuwd of het boek dat wij uitkozen me bevalt... De eerste indruk was in ieder geval goed!

De A van Alfabet

2006-07-21T13:20:00.000+02:00

Als mensen mij vragen waar iets is/staat/ligt en ik weet het niet, geef ik altijd hetzelfde antwoord. Een paraplu ligt bijvoorbeeld altijd 'bij de P van paraplu' en een glas staat 'bij de G van glas'. Ik weet het, het is erg flauw. Maar het is nu eenmaal een gewoonte die er in is geslopen; het is mijn manier om te laten weten dat ik het ook niet weet waar iets ligt/staat.
Goed. Nu was er een paar dagen geleden ook zo'n situatie waarin mijn moeder iets vroeg over een korte broek. Mijn antwoord, jawel: 'bij de K van korte broek'. Dit zette me echter aan het denken. Mijn (en die van mijn zus ook) eerste gedachte was, dat het toch wel erg makkelijk zou zijn als alles in het leven echt op die manier georganiseerd zou zijn. Dan ben je dus nooit meer iets kwijt. Je zoekt gewoon bij de beginletter en klaar! Dat zou een uitkomst zijn, nietwaar? De grote vraag is dan wel hoe ver je moet gaan met die indeling: leg je een korte broek, een pantalon en een driekwartbroek allemaal bij de B van broek? Of leg je de korte broek bij de K van korte broek? En een groter probleem: als je nou niet meer weet welke broek je onder welke letter hebt gelegd, moet je alsnog zoeken bij meerdere letters. Dan kun je misschien toch beter gewoon één kast door moeten zoeken... Conclusie: ik ben er nog niet helemaal van overtuigd dat het erg handig is om de hele wereld op alfabet te organiseren. En afgezien daarvan zou ik ook eigenlijk geen idee hebben hoe dat in de praktijk gedaan zou moeten worden. Maar goed, het is een interessante gedachte toch???

Zon

2006-07-18T10:49:00.000+02:00

Wat ben ik soms toch ook naïef. Na een paar dagen alleen maar hard werken, bedacht ik me gisteren dat het tijd was om eens in de zon te gaan liggen en verder helemaal niks te doen. Nog zóóó wit, dat kon echt niet. Dus ja, daar ga je dan, met je spierwitte lijfje in de zon liggen. Op zo'n hete dag als gisteren natuurlijk gedoemd om te mislukken, zeker als je je totaal niet insmeert. Maar goed, na zo ongeveer drie kwartier om mijn buik en drie kwartier op mijn rug liggen, leek de schade erg mee te vallen. Alles zag er redelijk gelijkmatig roodbruin uit, prima dus. Wat denkt deze slimme meid? 'Oooh, dan kan ik best nog even in het zonnetje!' Dus, nog een halfuur zon erbij. En nog ging het goed. 's Avonds ging het echter niet goed meer. Alleen mijn buik en de voorkant van mijn benen zouden wellicht het stadium vervellen overslaan en alsnog bruin worden. En de rest? Vuurrood. Aiaiai... Dat laatste halfuurtje was dus niet slim. Zucht. Ik leer het ook nooit.
Éen geluk: de komende dagen moet ik werken. En daar ben ik best blij mee. Uit puur zelfbeschermings-oogpunt dan hè.

Elleboogstootdag

2006-07-13T23:49:00.000+02:00

Kennen jullie dat ook, lieve lezers? Zo'n dag waarop er op zich eigenlijk bijna niks fout gaat, maar waarop er één klein minpuntje is: je stoot de hele tijd je elleboog. Ja? Klinkt bekend of niet? Nou, ik kan je vertellen, ik heb ze de laatste tijd steeds vaker. Elleboogstootdagen. Soms gebeurt het zelfs wel een keer of zeven op één dag. Terwijl ik dan niet eens iets bijzonder elleboogstoot-gevoeligs doe. Nee, gewoon op één dag heel vaak je elleboog stoten. En meestal is het dan ook op één dag steeds dezelfde elleboog; de ene keer is het de hele dag links, de andere keer weer rechts. En ik weet, dit is totaal niet boeiend. Maar goed, vaak schrijf ik over dingen die me opvallen. Nou, dit valt mij op de laatste tijd. Een goede reden dus om er over te schrijven, toch?

Echt wel!

2006-07-10T13:16:00.000+02:00

Gisterenavond na het werken hadden we een leuke discussie. Eén mannelijke collega deed de uitspraak 'Vrouwen poepen niet. En mooie vrouwen al helemaal niet.' En op één (eveneens mannelijke) collega na, was niemand het met hem eens. En hoe hard we ook probeerden hem (of eigenlijk hen...) uit die droom te helpen, ze bleven volhouden: 'Nee, vrouwen poepen niet, dat is vies.' Sorry mannen als ik hiermee jullie hele wereldbeeld omver help, maar helaas... vrouwen doen dat dus echt wel! Dat is namelijk gewoon een natuurlijk proces, daar kun je niks aan veranderen. Ons advies aan onze lieftallige mannelijke collega's die een vriendin willen die niet poept was dan ook: zoek er één met een stoma. Die poept niet namelijk. Of neem desnoods een opblaaspop. Die poept ook niet.

Nutteloze weetjes

2006-07-07T13:08:00.000+02:00

Ik ben dol op nutteloze weetjes en rare feiten waar je eigenlijk helemaal niks aan hebt. Het feit dat er naar sommige dingen onderzoek wordt gedaan... geweldig! Ik gooi mijn omgeving dan ook regelmatig dood met feiten waar ze totaal niets aan hebben en waar ze ook niet op zitten te wachten. Sorry, maar ik vind het wél leuk! Nu heb ik in mijn zoektocht naar hoe vaak je nou ook al weer maximaal een willekeurig stuk papier kon dubbelvouwen (Het is niet meer dan zeven keer! Ik moet het alleen nog proberen, want stiekem geloof ik het nog niet...) een leuke site gevonden: Leuk om te weten. Geweldig! Dit is dus echt iets voor mij en ik ga hem zeker vaker lezen. Én proberen die onzin te onthouden natuurlijk...

Heuglijk feit

2006-07-05T14:50:00.000+02:00

Nee, ik ga hier niet een heuglijk feit mededelen. Ik ga het hebben over de woordcombinatie 'heuglijk' en 'feit'. Ik vind hem mooi namelijk. Feit op zich is een vrij neutraal woord; iets kan een feit zijn, maar daarmee zeg je in feite niets. En heuglijk op zich is ook niet heel bijzonder; het slaat min of meer op iets dat je nog lang zal heugen, in positieve zin van het woord. Maar 'heuglijk feit' vind ik dan weer heel mooi. Door de combinatie van die twee woorden wordt het echt een geheel met een betekenis zeg maar. Een hele positieve betekenis, en in mijn ogen een positievere betekenis dan 'heuglijk' alleen. 'Heuglijk feit' klinkt ook nog eens heel prettig, en het heeft een hele mooie en positieve connotatie. Kortom: een geslaagde combi! Maar goed, dat is misschien slechts mijn mening die helemaal nergens op slaat. Maar ik wilde het toch even mededelen...

Ze vragen er om

2006-07-03T15:03:00.000+02:00

Mijn Mockamore-verslaving. Ik schreef er al meer over. Maar hij begint nu toch echt ernstige vormen aan te nemen. Vorige week bijvoorbeeld zat ik er, verspreid over drie dagen, minimaal vier uur lang. Minimaal. En deze week begon ook al goed; ik belandde er vandaag weer eens min of meer 'toevallig'. Tegenwoordig gaat het steeds vaker zo: mensen bellen me altijd op om te vragen of ik mee naar Mockamore ga als ik net op een punt ben waarop ik me afvraag wat ik toch moet gaan doen. En als ik toevallig in de stad ben en gewoon even binnenloop (dat moet dan gewoon), kom ik zo ongeveer altijd wel bekenden tegen. Zo erg is het voortaan. Tsja... dan wordt je wel verslaafd. Ik ken al het personeel, ik ken zelfs alle vaste klanten die er ook 'altijd' zijn. En vandaag was weer een toppunt in onze Mockamore-verslaving. Zit je gewoon gezellig met zijn vieren koffie te drinken, komt de medewerkster (nu definitely verkozen tot leukste medewerkster, dat begrijpt u) naar ons toe. Ze had een aantal koekjes over (hoe kan dat in hemelsnaam om twee uur 's middags al???), en dacht dat ze ons daar misschien wel blij mee kon maken! Hoe lief! Serieus, als je zelfs zo'n vaste klant bent dat ze gratis koekjes aan je geven, en je dus in feite als soort vuilnisbak fungeert, dan heb je het toch wel ver geschopt dacht ik zo! En tsja, dan vragen ze er om dat je een nog ergere verslaving ontwikkelt...

Haha

2006-06-28T11:18:00.000+02:00

Waarom krijg ik toch zo vaak commentaar op mijn lachgedrag de laatste tijd??? Steeds maar weer mensen die dingen zeggen als 'Dianne, wat zit je nu weer te lachen, hou toch eens op!' of 'Wat zitten jullie (ja Elsjefiederelsje, ook jij!) nu weer te giechelen? Jezus zeg, jullie zijn echt niet normaal en heeeeeel erg!' of 'Daar heb je onze giechel weer hoor... sjongejonge zeg!'.
En ja, ik lach graag en veel. Maar waarom die opmerkingen??? Het is toch goed en leuk als ik veel lach??? Ik zou echt nooit commentaar kunnen leveren op iemand die veel lacht. Dat moedig ik juist aan. En hoewel ik ergens heel in de verste verte wel kan begrijpen dat het misschien enigszins irritant is als iemand de hele tijd zit te lachen, zou ik er zeker geen commentaar op hebben. Dus mensen, bedenk op die momenten dat je er eigenlijk iets van wilt zeggen maar dat het beter is om veel te lachen dan om veel te huilen of om vaak heel chagrijnig te zijn. Want zo is het toch gewoon?

Semi-vakantie

2006-06-26T15:55:00.000+02:00

Woei! Ik heb eindelijk mijn eindwerkstuk ingeleverd! Na wekenlang onderzoekjes doen, literatuur lezen en het verslag schrijven, ben ik er nu dan echt vanaf! Niet dat ik het nou zo erg vond hoor, eigenlijk was het best leuk en heb ik er nog best een leuk onderzoek van gemaakt. Alleen het is zo fijn om er helemaal vanaf te zijn. Een grote opluchting. Het voelt een beetje als mijn kindje, voor zover ik daar verstand van heb natuurlijk. Maandenlang (nou ja, iets meer dan twee...) heb je er mee rondgelopen en ben je er mee bezig geweest. En dan ineens is het 'geboren' en is het er gewoon en ben je van die zware tijd af. Heerlijk!
En dan is het toegestaan om de rest van de dag een soort van semi-vakantie te houden. Want hoewel ik nog geen vakantie heb, voelt het wel een beetje zo. En het is dan dus ook volkomen gerechtvaardigd om zo'n typische dag te houden waarvan je zegt 'doe iets met je leven'. Of niet dan???

Mooi

2006-06-22T23:27:00.000+02:00

Wat een blijheid en tevredenheid toch de laatste week. Zo ontzettend veel leuke dingen te doen. Veel nuttige en minder leuke dingen te doen, maar ook daar weet ik wel een leuke draai aan te geven en het gewoon te accepteren. Zoveel gezelligheid en allemaal lieve mensen om me heen. Zoveel kleine leuke dingen waar ik helemaal blij van wordt. Zoveel lieve gebaren van de mensen om me heen. Zoveel mensen om me heen die blij zijn, waardoor ik extra blij word. Zoveel vrolijkheid. Zo vaak een algeheel gevoel van tevredenheid. Dagen waarop ik minimaal één keer denk 'mooie dag vandaag!' zijn eerder regel dan uitzondering. Kortom: het gaat goed met me! Ik ben tevreden, blij, vrolijk en gelukkig. En ik hoop oprecht dat jullie dat ook zijn...

Over koffie en duiven

2006-06-21T17:32:00.000+02:00

Dat (een grote hoeveelheid) alcohol sommige dingen die eigenlijk niet erg interessant zijn hoogst interessant kan maken was niet echt iets nieuws. Verbazingwekkend is echter dat een overdosis koffie sommige dingen óók een stuk interessanter kan maken. Ik bedoel, ik had me nou nog nooit zo verdiept in het leven van een duif of in de duivenmelkers, zoals die mensen die duiven 'houden' zo mooi heten. Vreemd dat (minimaal) een liter koffie in korte tijd dat alles wel ontzettend boeiend kan maken.
Oeh oeh oeh (*beweegt tegelijkertijd hoofd een paar keer naar voren en terug*)

Vrijheid

2006-06-20T19:03:00.000+02:00

Boogschutters hebben een grote behoefte aan vrijheid, lees je altijd in de horoscoop. En ik moet zeggen dat dat wel aardig klopt. Ik ben erg gesteld op mijn eigen vrijheid, wil altijd het liefste alles zelf bepalen en heb er een hekel aan als dingen op een bepaalde manier of op een bepaald moment 'moeten'. Laat me dat gewoon lekker zelf bepalen. Ook houd ik er niet van als ik min of meer 'opgesloten' zit. Ik kan niet lang op één plek stilzitten, alleen in uitzonderlijke gevallen. Ook houd ik er niet van om erg lang in een kleine ruimte te zijn, zonder af en toe te kunnen lopen of iets anders te kunnen doen. Afleiding heb ik nodig, en ruimte, heel veel ruimte. En vrijheid dus ook. En dat heb ik vandaag maar weer eens ondervonden. De hele dag met nog drie anderen in een hok van zo'n 3,5 bij 3,5 vierkante meter zitten is niet goed voor me. Op het moment zelf was het niet eens zo erg. Nee, het besef kwam pas achteraf, toen ik weer 'bevrijd' was. Het was alsof ik heel veel energie overhad, en dat allemaal in één keer tot uitbarsting kwam. De neiging om te huppelen, springen, rennen (en ja, die neiging is echt heel zeldzaam!). En overal keihard om lachen, zelfs als het totaal niet grappig was. Ook in mijn eentje. En super overdreven blij zijn met hele kleine (maar lieve) dingen. En hoewel dat allemaal natuurlijk eigenlijk wel leuk is, voelt het niet goed. Het voelt niet echt of natuurlijk. Nee, laat mij die energie dan maar verdeeld over de hele dag kwijtraken. Dat lijkt me iets beter. Een beetje meer ruimte en vrijheid. En dan de hele dag door (iets minder weliswaar) energiek en blij zijn en lachen. Want dat doe ik toch wel.

Vooruitdenken voor een Wuppie

2006-06-19T17:35:00.000+02:00

Ik denk nooit graag ver vooruit. Dat 'ver' kun je trouwens wel weglaten. Ik leef gewoon van moment tot moment. En dat is op zich heel fijn. Alleen bij sommige dingen niet. Een simpel voorbeeld: boodschappen doen. Dat doe ik zo ongeveer elke dag. Héél af en toe, als ik voor twee dagen achter elkaar hetzelfde kook, dan om de dag. Maar minder lukt me sowieso niet. Ik vind het veel te moeilijk om meer dan één dag vooruit te plannen wat voor boodschappen ik nodig heb en om te bedenken wat ik over twee dagen bijvoorbeeld ga eten. Conclusie: ik doe heel vaak heel weinig boodschappen. En dat is op zich niet zo'n ramp. Alleen vandaag wel. Eindelijk dacht ik een keer veel boodschappen te gaan doen, zodat ik even vooruit kon met alles. En zodat ik eens een keer wél een wuppie kreeg, want daar was het me stiekem allemaal om te doen. Om voor minimaal 15 euro boodschappen te doen. Maar nee hoor. Het is me wéér niet gelukt. Heel mijn mandje vol geladen, en ik dacht bij mezelf dat ik voor minimaal 17 euro boodschappen had. Ik had het natuurlijk niet allemaal opgeteld, das teveel moeite. Kom ik bij de kassa: 13,94 euro. Nog steeds geen wuppie! En ja, dat vind ik serieus heel jammer. Speciaal naar de AH, speciaal na zitten denken over wat ik allemaal extra mee ging nemen, speciaal heel mijn mandje volgeladen. En dan nog geen wuppie... Maar ja, wél goedkoop boodschappen. Dat dan weer wel.

Kwijt

2006-06-13T17:31:00.000+02:00

Tsja. Anders ben je gewoon ineens een niet onbelangrijk document kwijt: je rijbewijs... Ik weet zeker dat ik hem nog had en ook waar, maar de dag erna was hij ineens weg. En hij is écht nergens. Hellup! Daar kan ik dus niet tegen! Ik weet zelfs nog dat ik een keer bedacht 'hmm, even mijn rijbewijs hierin stoppen, anders ben ik hem morgen kwijt'. Maar hij is dus toch weg. Verdwenen, verschwunden. En dat is dus zeer frustrerend. Dingen kwijtraken. Vroeger gebeurde het me nooit, toen was ik heeeeel ordelijk en netjes en wist ik altijd nog waar alles was. Maar het gebeurt me steeds vaker dat ik iets kwijt ben, of niet meer weet waar ik het gelaten heb. Heeft dat soms iets met ouder worden te maken ofzo???

Oranjegekte

2006-06-08T17:09:00.000+02:00

Is het nou werkelijk waar dat minimaal 50% van alle Utrechtse fietsen de afgelopen dagen getransformeerd is tot oranje? Of was dat al eerder het geval? Of lijkt het alleen maar zo?

AA

2006-06-05T09:45:00.000+02:00

Gisterenavond, toen we gezellig nog een biertje dronken na het werken, bedacht ik me dat ik in de acht dagen daarvoor helemaal geen bier of andere drank met alcohol op had. Dit vond ik uitermate verrassend en uitzonderlijk. Acht hele dagen, zonder alcohol. En niet eens als bewuste keuze, maar gewoon toevallig.
Eén vraag: ben je dan verslaafd of alcoholist of iets dergelijks??? ;)